More Than A Game е еден од најдобрите филмови за кошарка снимени било кога, било каде. Разликата помеѓу него и останатите во тоа што More Than a Game е документарец и во најголем дел користи вистински снимки. Некои од нив се снимени со домашни и аматерски камери, а некои од нив се исечоци од ТВ. Сценариото и монтажата се одлични, и филмот се изгледува во еден здив.
Иако најавен како “филмот за ЛеБрон”, сепак ова не е филм за него, туку за кошарката. Ја обработува приказната на “the fab four” (покасно five), деца од градчето Акрон, Охајо (големо колку Битола), кои сакале да играат баскет и успеале во тоа. Не би сакал да ја разоткривам причата, која е стварно инспиративна. Особено ќе ги воодушеви сите тие што како мали тренирале кошарка у локален тим, и си живееле у сопствениот универзум занесувајќи се дека еден ден ќе играат во НБА. Филмот обработува остварување баш на еден таков сон. Генерацијата на тимот од Акрон е генерациски блиска (’85) до мојата, па можеби затоа толку ме допре.
Dru Joyce III, Sian Cotton, LeBron James, Willie McGee, Romeo Travis & Coach Dru Joyce II
Во секој случај, топла препорака. Го има на торенти, а ја за малце му ја утнав летоска промоцијата во Шангај (ЛеБрон лично беше, но настанот беше од затворен тип, само за млади кинески кошаркари).
ПС. Меѓу другото, ми текна дека многу малце сме пишувале на МакНБА за кошаркарски филмови. Мене оние кои ми доаѓаат на памет ко омилени се:
Pistol: The Birth of A Legend (филмот за Пит Маравич, сите сте го глеале), Final Shot: The Hank Gathers Story (за Хенк Гетерс кој почина на терен како можда најдобар играч у историја на колеџ кошарка), He Got Game (со Реј “Џизс” Ален и Дензел Вашингтон), Rebound: The Legend of Earl ‘The Goat’ Manigault (филм за легендарниот баскетџија Д Гоут кој сам си ја упропасти кариерата), Blue Chips (со Шек, Пени и Ник Нолти, мора да сте го глеале).. Оние кои не ми се кошаркарски се Coach Carter, Space Jam, Тhe Air Up There (у африка со племињата), Basketball Diaries (со Лео Ди Каприо).. има и други кои не се ни за спомињање, а сто посто и сум испуштил некој.
Ги немаат Брендон Рој, Грег Оден, Тревис Аутло и Гоустфејс Пржибила, а минатата недела им се врати Николас Батум. Па што. И покрај сите проблеми со повреди Блејзерси буквално гинат на секоја средба без разлика на тоа кој се наоѓа на теренот. Со сите маки, заедно со Мемфис, Шарлот и Оклахома Сити се најпријатните изненадувања оваа сезона, а и Јута влезе во ритам во последно време.
На Андре Милер му требаше време да се вклопи во Портланд, а понекогаш Мекмилан беше чуден со одлуките да го игра хобитот Блејк во први пет наместо Дре. Сепак, после некои муабети дури и за можен трејд, Милер си се најде во Орегон. Во тоа најдобро се уверија Мавси сабајлево кои Андре ги почести со рекордни во кариерата 52 поени, нормално, за победа на Блејзерси после 53 минути игра.
Според неколку извори, нема да се исполни желбата на ТНТ да ја имаат ексклузивата околу комплетирањето на All-Star тимовите за главната вечер.
Ова колку за инфо. Иако малку ме чуди што Хорфорд добил предност пред Џош Смит. Јас не би го ставил Пирс, ама тоа е чисто субјективно. Иначе, серијата на ТитаНикси без свој играч која трае од 2001 год. продолжува. На Запад. Пау, кој иако едно време беше и повреден доби предност пред Кејмн. Нормално, зад Лејкерси да бидат со еден играч.
Па, резерви на Истокот се:
Џо Џонсон, Ал Хорфорд, Пол Пирс, Ражон Рондо, Дерик Роуз, Крис Бош и Џералд Волас.
На Западот таа улога ќе ја имаат:
Крис Пол, Диркулес, Дурантула, Пау, Рој и честито и на двајцата – Дерон Вилијамс и Зеко Рендолф.
ПС: Одамна ни се немаат случено три поста во еден ден.
ПС2: Знам, и јас сум разочаран што ги нема Дарко Миличиќ и Адам Морисон.
Океј, постов и нема баш многу врска со НБА ама би им бил забавен на сите што се заинтересирани за баскет.
Значи, во Америка, најчесто по колеџ утакмици (али и у НБА), си има обичај да се изведува т.н. half court shot prank на случајно избрана невина жртва од публиката.
Како иде тоа: се бира човек кој ќе шутира од пола терен за награда (илјади долари), ама условот е да шутира со заврзани очи.
Додека го маткаат со заврзани очи (или во некои случаи го вадат од салата) на остатокот од публиката им се објаснува финтата: колку и да ја фрли без врска топката, публиката треба да аплаудира и да се радува како избраникот да постигнал кош (он не знае што напраил пошто нели заврзани му се очите). Него го обзема еуфорија, за на крај да го реметат со чек на кој пишува панкд или нешто слично.
Веројатно никого не изненади веста дека Комишот го суспендирал Аринас (и Критентон во пакет) до крај на сезоната. Ова, и покрај големата глупост на Жилберто, не е најдолгата суспензија во историјата на НБА, но причина за тоа може да биде и самиот факт дека нечии други глупости се случиле порано во сезоната од оваа на Аринас.
Еве ден поглед на најдолгите суспензии до сега:
Рон Артест – 73 средби:
Причината добро позната. Малце поагресивното гушкање и поздравување со фановите на Пистонси на трибините на Обурн Хилс, наместо ако нешто му пречеше да се измереше со Бен Волас, кој уствари и ја започна целата работа со својот груб фаул над Рон.
Латрел Спривел – 68 средби:
Вратот на Пи-Џеј Карлисимо си знае најдобро. Прв и последен пат играч да нападне тренер. После ова Карлисимо си остана просечен тренер, но сите почнаа да бегаат од Спривел.
Гилберт Aринас – 50 средби:
Ова е тазе и добро познато. Колку што направи глупсот, Жилберто го изнервира Комишот кој од него направи пример за сите вакви идни прекршоци.
Стивен Џексон – 30 средби:
Другарот на Рон во горенаведеното дело. Има и суспензија од седум средби за пукање со пиштол во воздух пред ноќен клуб во Индијанаполис.
Kермит Вашингтон – 26 средби:
Ретро момент за кој повозрасните имаат слушнато. Удар кој за малце ќе го убиеше Руди Томјанович – играчот. Удар кој ја уништи кариерата на Кермит.
Џермејн О’Нил – 15 средби:
Третиот дел од дружината на Пејсерси која дивееше во Обурн Хилс.
Денис Родман – 11 средби:
Кој би рекол, само 11 средби. И тоа за удирање на фоторепортер во Минеаполис на најнезгодното место.
ПС: Интересно е да се види дека на листата нема многу од оние кои би очекувале да ги видиме, а посебно тоа што нема ни еден член на Бед Бојси. Родман неговата глупост ја направи како играч на Булси.
Полека поминува цела една деценија во која речиси и да немаме битен НБА играч кој доаѓа од некоја од екс-Ју земјите. Она што некогаш беше можеби и најдобра кошаркарска школа на светот, сега е сведено на едно ниско ниво. Многу ниско во однос на она на кое беше некогаш, но и ниско и во секој друг смисол. Посебно во однос на остатокот од Европа, кој некогаш беше далеку назад, но кој во добар дел сега доминира.
Да, репките на Србија и Словенија беа добри на последното ЕП, а малку се разбуди и Хрватска, но кога ќе се погледне големата слика, во Европа има една вистинска сила, неколку кои тоа посакуваат да бидат, но немаат квалитет за таков потфат и остатокот, кој и не нешто импресивен.
Но, темата не ми беа репките, барем не директно. Муабетот ми е немањето на индивидуален квалитет на овие простори. Суша која трае веќе подолго време. Мојата генерација, како и таа малку постара од мене растеше со големи имиња. Дражен, Кукоч, Раџа, Даниловиќ, Паспаљ, Дивац, Ѓорѓевиќ…и уште доста играчишта. Некои од нив, пред да тргнат да ја освојуваат Европа, а некои и Америка, дури и некои од нас имаа среќа да ги видат во живо, во Парк. Таква чест денес, и покрај поголемите можности за патување и сл. тешко дека имаат нашиве деца. Што е жалосно.
Факт е дека денес нема ИГРАЧ кој е од некоја од бившите Ју-републики. И тоа го нема веќе некое време. Било да зборуваме за некој кој игра во Европа или пак за некој кој игра во НБА, (иако да вредеше некој ќе му фатеше око на некој НБА скаут).
На овој пост, кој планирав да го шкртнам одамна, ме потсетија Марко Лима Јариќ и Роко Лени Укич, кои станаа последните кои се вратија во Европа. Откако ни Роко, а уште помалку Марко добија шанса, си се спакуваа и се вратија таму каде колку-толку ќе играат. И додека Јариќ тешко дека ќе биде ѕвезда и од нешто голема корист за својот тим, Роко останува талент кој еден ден може да се врати во НБА. Еден ден.
По нивното заминување од екс-Ју во НБА останаа девет играчи, бројка која речиси сигурно нема да се зголеми следната сезона.
Од тие десет фаци, ниту една не е лидер на својот тим, а единствен со ол-стар настап зад себе е Пеџа Стојаковиќ. Нешто што веќе нема да се повт0ри. Пеџа е се уште дел од Хорнетси, затоа што поради повредите и неконстантноста, никој не сакаше да дила за њего со Њу Орлеанс. Бројките од оваа сезона (11.3 п. и 3.4 ск.) кажуваат за тоа колку е од корист за својот тим.
Пеџа е предводник за квартетот Срби во овие десет. Бројка која добива плус еден ако се додаде Саша Павловиќ (3.7 п. , 2.0 ск.), кој иако е Црногорец, пред две години изјави дека сака да игра за Србија.
Останатите петорица се Словенци, што значи дека немаме Хрвати, кои порано редовно имаа барем еден свој претставник, додека ние и Босанците сме во сосема друг лонец од кој тешко дека наскоро ќе извадиме, макар и греач на клупа во НБА.
Радмановиќ (6.7 п. и 4.8 ск.), Крстиќ (8.2п. и 4.9 ск.) и Миличиќ (2.0 п. и 2.2 ск.) се останатите тројца Срби, додека Словенија ја има петорката Удрих (12.7 п., 2.5 ск., 4.0 ас.), Драгиќ (7.7 п., 2.1 ск., 2.3 ас.), Вујачиќ (2.3 п., 1.1 ск.), Брезец (0.8 п., 1.7 ск.) и Нестеровиќ (4.0 п., 2.2 ск.).
Кога ќе се спојат сите нивни просеци нема да се добие ниту просекот на еден Леброн.
Од овие десет, 100% е сигурно дека Дарк-О летово ја завршува својата несреќна НБА авантура, а ништо чудно да му се приклучи и Брезец, кој не се изнаигра во Филаделфија. Некој добар збор не заслужуваат ниту Вујачиќ, кој полека го губи кредитот кај Фил, кој се повеќе ги форсира Фармар и Браун од клупа. Рашо, кој и онака не беше од некоја корист и порано. Павловиќ, кој иако се труди, не успева да се избори за поголема минутажа ни во тим како Минесота.
Нешто подобар од оваа група е Радмановиќ, кој де игра, де не игра во лудите ротации на Дон Нелсон.
Оние кои си направија кредит и за следната сезона се Удрих, кој е добра алтернатива на Тајрик во Сакто, Драгиќ, кој одлично го мења Неш и сезонава покажува голем напредок во однос на лани и Крстиќ, кој иако не доминира нешто посебно во рекетот е важен дел од едно од најголемите изненадувања оваа сезона. Нормално, тука е и Пеџа, барем додека не му истече договорот.
Се на се, ако се земат во предвид и талентите од екс-Ју кои сонуваат еден ден да заиграат во НБА, ќе се изначекаме дури еден ден повторно не видиме некој кој барем малку ќе потсетува на Дражен или Тони. За некоја сјајна генерација каква што беше и последната заедничка на СФРЈ не станува ни збор.
Ги имаме Ол-Стар петорките за во Далас следниот месец и до некаде поголемиот број НБА фанови, барема оние пореалните при гласањето, односно оние кои погледнале барем една средба оваа сезона, се задоволни од тоа како на крајот испаднаа работите.
Како во многу случаи, имаме една добра, една лоша и една онака, зезната вест.
Добрата секако е фактот дека Нештињо успеа на крај да го претрка Мекгрејди и да спаси голем срам (или пак комишот замижил на едно око) срам за НБА лик кој цела сезона има изиграно 45 минути да биде стартер.
Лошата е нереалноста при гласањето и тоа што наместо оние кои заслужуваат, како Џо Џонсон или Рондо, во првите пет на Истокот е лик кого на старт од сезоната го избркаа од Мемфис, каде беше резерва, кој после тоа изјави дека ќе се пензионира, за на крај да заигра за Филаделфија која и не процвета со него. Старата слава си го направи своето и Ајверсон се најде меѓу стартерите на Истокот.
Остатокот од петорките е прилично реален.
А да, заебаната вест. Штета за Дирк кој долго време беше второ крило на Западот. Но, некако Тимчо успеа да го претрка во фото-финиш. Така, Амари кој не игра центар ќе биде стартен центар на Западот, а на крило ќе игра Тимчо кој за својот тим игра на центар. Знам, заебано, посебно за Диркулес, кој игра одлична сезона со своите Мавси.
Некој може да се побуни и дека има место и за Дурент, но тешко дека би го убацил некој место Кармело, Тимчо, па и Дирк. Сепак, иднината е во рацете на Дурент кој е вистински лидер на изненадувањето од Оклахома сити.
Јас лично би го ставил Бош во први пет на Исток на местото на истрошениот и сезонава пак повредениот Кеј-Џи. Бош игра далеку подобра сезона, како и лани, од Гарнет и местото му е првата петорка, но како и во случајот со Ајверсон, старата слава си го направи своето, иако Гарнет вреди многу повеќе од Ален.
Резервите ќе бидат познати за недела дена, а до тогаш ќе имаме време за муабет кој треба, а кој не треба да се најде во Далас.
