Archive for August, 2008
by Бојан (после подолга пауза)
Коментаторскиов израз што дефинитивно е меѓу топ 10 најчесто употребувани фрази у преносите на NBA утакмици у 90-те.
И тоа не за џабе! Со невидениот crossover и со акробатските шутеви у коишто влагаше на прв, а положуваше на втор обрач и тоа како често беше присутен на Top 10, а и дефинитивно ќе остане запаматен како еден од најбољите плејмејкери у 90-те и до првите години на оваа декада. Вториот играч што најбрзо достигнал 5 000 поени и 2 500 асистенции после, нормално, Oscar Robertson.
Роден у Чикаго на 1-ви септември 1966 и стандард америчката прича; Татко му ги тепал и него и мајка му и морал да ги истура своите фрустрации на баскет терените, вежбал по не знам колку саати, бла бла бла и така ја оформил својата игра. После играњето у Carver High School у Chicago и University of Texas у El Paso каде што у задњата сезона бележи 22 ppg, NBA скаутите почињаат да гледаат на него како на можен избор у топ 15 пикови. Тогаш и ја добива наградата за колеџ играч на годината за играчи до 1,83 метри.
Избран како 14ти пик во драфтот 1989 од GS Warriors и одма вметнат во стартната постава како плеј првите неколку утакмици има проблеми со навивачите на неговиот тим кои го исвиркуваат и ја обвинуваат управата дека е премногу млад и неискусен и не може да го поднесе товарот на вистински плеј. Во првата сезона го носеше бројот 5. пошто 10. ја носеше фамозниот Manute Bol.
Ама со консолидирање на играта и емоциите успева да има 14,7 ppg и 8,7 apg и е избран у NBA All-Rookie Team заедно со Divac, Robinson, Pooh Richardson и Sherman Douglas. Наредната сезона има 22,9 ppg и 9,7 apg и е избран како стартен плеј на Western All-Stars.
Во наредните две сезони има просек 23,4 ppg и 10,0 apg и 21.5 ppg и 10,6 apg соодветно. Во Warriors го води популарниот Run TMC напад (Tim, Mitch, Chris) каде заедно со Richmond и Mullin станувааат еден од најпопуларните тимови за гледање во лигата. Но, после повреда на лигаменти на колената и расправии со (кој друг ако не) Sprewell и тренерот Adelman, Hardaway бара да биде ослободен од договорот или да е трампан.
Adelman му ја исполнува желбата и така Hardaway е трампан во Miami заедно со Chris Gatling во размена за Bimbo Coles и Kevin Willis во 1996. По првата цела сезона во Miami кај што бележи 20,3 ppg и 8,6 apg и е четврт у лига по дадени тројки со 203 погодени тројки е меѓу кандидати за Regular Season MVP и е избран во All-NBA First Team. Јесда у сезоната 96-97 Miami и Hardaway имаат скор 61-21 и стигаат до финалето на Истокот таму ги чека Chicago и Jordan а после тоа три години по ред губат во play-off од NY Knicks (Што ради тепачки и суспензии, што ради Allan Houston, што ради последните шутеви му ги даваа на Clarence Weatherspoon).
Во тие сезони и покрај недостаток на успех во пост-сезоната Hardaway се афирмира како еден од најдобрите плејови (ако не и најдобар) на неговата генерација пришто е избран All-NBA Second Team во 1998 и 1999. Од овој период вредно е да се спомене дека зема и златен медал со Team USA на Олимпијадата во Сиднеј во 2000 година. По падот на форма и очигледната старост во 2001 е трампан во Mavericks за пик од втората рунда. Кога почна да ја грее клупата во Dallas почнувајќи само 2 натпревари од 54 и само 10 поени во просек, на средина на сезона е трампан во Denver за Van Exel. После 14 почнати натпревари за Nuggets и фрлање телевизор на сред терен во акт на нервоза, се повлекува од NBA за во 2003 да потпише договор со Indiana за која во 10 утакмици има 4,9 ppg за 12,7 минути по утакмица.
После повлекувањето најпознато нешто поврзано со него е следнава изјава што у Америка нормално ептен предизвика контроверзии:
-“Well, you know I hate gay people, so I let it be known. I don’t like gay people and I don’t like to be around gay people. I am homophobic. I don’t like it.”
Рекорди и достигнувања:
Points 15 373
Assists 7 095
3-Pointers 1 542
Career highs: Poeni 45 @ Washington 7.3.1997
Asistencii 22 vs. Orlando 16.12.1994
Skokovi 11 2 Times
Ukradeni 8 2 Times
Minuti 55 vs. Cleveland 12.11.1992
* 5x NBA All-Star (1991-1993, 1997-1998) * 1x ALL-NBA First Team Selection (1997) * 3x ALL-NBA Second Team Selection (1992, 1998-1999) * 1x ALL-NBA Third Team Selection (1993) * 1990 NBA All-Rookie Team * Gold Medal Sydney 2000 United States Рекордер во историја на Miami со 1947 асистенции. Втор најголем број на украдени топки во една play-off утакмица со 8 – против Lakers во 91 во Game 2 од Western Conference Semifinals и против Supersonics во 92 во Game 4 од Western Conference First Round.
И еден неславен рекорд… Најлошо шутерско шоу во ЦЕЛАТА историја на NBA – пратете убаво – 0 од 17 против Minnesota на 27.12.1991.
August 31st, 2008
Не знам дали вие приметивте, ама на секоја средба на Америте во Бејџинг две фаци најчесто беа во фокус - Коби и Леброн, додека и Вејд не беше заборавен. На страна тоа што графички преносите во баскет (па и фудбал) беа ужасно реализирани.
Фокусот на Коби и Леброн во никој случај не е случаен, како и големата желба на Америте баш во Кина да си го вратат златото, пред следниот најголем НБА пазар кој лигата и нејзините два најдобри играчи и тоа како почнаа да го експлоатираат. Ви текнува на кунг-фу постерите на Леброн уште од втората негова сезона, кои бргу беа таму забранети, а потоа и разните турнеи на Ѕверот низ Кина.
Ништо покус не е ни Коби, кој лани имаше своја турнеја, а според клипов подоле, има и свое реалити шоу во Кина. Опасна работа, посебно финансиски, иако барем според клипов, Кобстерот ми делува фејк во целава работа. Сепак, милионите кои следуваат од земјата на преку милијарда луѓе не се мала работа.
И играњето за својата земја полека станува повеќе бизнис одлука отколку некаков си патротизам. Следната станица е Лондон, следниот можен поголем НБА центар.
ПС:Вејд беше во фокус не само поради одличната игра, туку и зошто е главно лице на Конверс, кој пак е во сопственост на, погодувате, компанијата која стои зад Коби и Леброн.
August 27th, 2008
Ритрај не ме ни остави да постирам на мира…
Некои од вас веројатно видоа дека на само 44 години почина некогашн иот центар на Блејзерси, Кевин Дакворт. Оние кои се помлади меѓу вас, ова име сигурно не им значи ништо, но оние од нас, кои НБА почнаа да ја пратат со првата преселба на (Југо)Словените преку барата кон крајот на 80-те, Кевин е неизбежна фигура.
Сега стварно не сум во состојба да напишам нешто повеќе за Патката, иако едно ми има останато во главата, а тоа е дека тој за Портланд беше oна што за Детроит беше Бил Лејмбир. Работник кој гинеше на теренот свесен за недостигот на својот талент во однос на остатокот од првите пет.
Нека му е лесна.
August 26th, 2008
Како некој да се сомневаше во целава работа. Да, Америте немаа доволен број квалитетни високи играчи, ама затоа ги имаа Леброн, Вејд и Коби. Па после и Пол, Хауард и Бош. И што е најважно, за разлика од минатите натпреварувања кога тие гледаа да направат состав со кој би им се прилагодиле на интернационалните правила и ФИБА стилот на игра, овој пат тие си ја играа својата, НБА, игра, покажувајќи каде се игра најдобрата и најатрактивната кошарка на светот и каде играат најголемите светски ѕвезди.
Тоа мене лично никогаш не ми било спорно, ама има такви кои со се срце му се радуваа на секој неуспех на Америте изминативе години, не согледувајќи го фактот дека после Сиднеј, Америте до сега немаа испратено вистински НБА тим на едно натпреварување. Ви текнува само на првите пет од Атина пред четири години? Марбери, Ајверсон, Џеферсон, Одом и Данкан. И се тоа под водство на Лери Браун. Не знам дали воопшто треба да се коментира оваа петорка, посебно не тоа дека прв плеј беше Марбери, тројка - Џеферсон, а на четворка го имаа Одом, кој според многу од фановите на Лејкерси, не смее тоа да биде ни во својот тим.
Но, да ги баталиме нив. Муабетот е за оваа група момци сега, која што е најстрашно можеше да биде уште посилна (Амари, Гарнет?). Не сакам да мислите дека сум некој амерофил (тоа е зборот, нели?), но едноствано мора да им се симне капа на најдобрите. Исто како што мора да им се признае на одличната борба на Шпанците, кои дадоа се од себе, а и го немаа Калдерон. А и Аргентинците, кои ги газеа Литванците и заслужено се трети. Кога се повреди Ману во полуфиналето, не ми беше страв дека ќе гледаме слабо полуфинале, туку ми бепе страв дека тим како Литванија ќе биде трети. Но, одличниот на овие ОИ, Делфино и Скола играа и за Ману.
Следните ОИ се 2012 во Лондон, но пред тоа имаме СП за две години на кое сум сигурен дека Америте ќе гледаат да си ја вратат двојната круна. Судејќи според младоста на овие момци и желбата и енергијата која ја покажаа, тоа и нема да биде така тешко.
August 24th, 2008
Знам дека 1/4 финалињата беа вчера и дека утре се најголемите две средби на ОИ до сега, ама она што се дешаваше вчера во Бејџинг стварно не ми даде никаква желба да закачам нешто на МакНБА. Освен сликава погоре од единствениот меч кој личеше на нешто и на кој стварно навивав за некој.
Јанаки ми е мрзок уште од деновите на Гиро генерацијата заедно со Галис (кој беше играчиште, а и типичен амерички Грк од Њу Џерси) и фацата за пластична - Фасулас. Сега ми се антипатични и чоџуците на Јанаки и баш заради тоа секоја им чест на Ману, Делфино и дружба за ќејфот вчера. Утре нема да им биде така лесно (уствари, ќе им биде страшно тешко).
Нема да имам ништо против уште вакви слики од Јанаки.
ПС: Бојан, го имам твојот текст за Тим Хардевеј, ама некако не иде да го пуштам сега кога ОИ се во тек.
August 21st, 2008
Америте многу сакаат да го користат зборот - Доминација, а после средбите во групи имаат целосно право на такво нешто. Сега, наместо анализа на 1/4 парови, линкови до анализите на најголемите амерички сајтови за она што се дешаваше сега.
- Како по обичај, американските новинари, овој пат од Јаууу, по секоја нова доминантна партија на нивниот тим се повеќе се занимаваат со минатото наместо со сегашноста. Мада, мора да се признае дека прашањето кое се поставува во колумната е интересно.
- Од Си-Ај пак, дојдоа до интересна идеја доминацијата на своите да ја илустрираат преку давање кинески прекари на репрезентативците. Арно ама, не им дале на сите, а има таков потенцијал за такво нешто, посебно кај изоставените Крис Пол и Двајт Хауард. Па и Бузер. Како звучи: The little (и онака има многу литли) Hornet, The Big Smile и The Bear of the mountain. Забегав, а?
- ESPN како по обичај, ништо иновативно.
- Од CBS пак со споредби и со став дека Австралија може да биде предизвик. Како да не.
- Чарли Розен од Фокс многу не го поштуем иако текстот не му е лош.
ПС: Ако некој од вас бил вечерва на Македонија - Монтенегро, нека пиче импресии. Уште боље ако има некоја фотка. Јас, за жал, не можев да се најдам таму. И да направам муабет со единствениот НБА играч на турнирот, Ѓуроски. А како само по нашите медиуми турнирот беше најавен помпезно како “НБА турнир“ или “Турнир на НБА ниво“…со кого бе, со Романија и Пеџа Дробњак? Смешно.
ПС2: Минесота има нови дресови.
ПС3: Уште не ми се верува дека Сиксерси му дадоа 80 милиони за шест години на Игудала.
August 18th, 2008
Обично не сакам да закачувам повеќе слики од текст, ама понекогаш некои слики зборуваат сами за себе, а и мислам дека немаше доволно фотки од Бејџинг до сега. А ги имаше доста добри.
Она што може да се каже низ зборови, а што до некаде ми е мило, или подобро кажано - не ми е криво, е елиминацијата на Русија, која не ни заслужи да игра 1/4 финале. Мило ми е и за Кинезите, кои со големата победа над Дирк и Кејвмен си обезбедија меч плус…после оној задутре. Хрватите пак паднаа на неискуство и немање лидер.
А Шпанците паднаа на газо…пардон - задникот. Што повеќе после она плескање од денес, кое можеби не е е толку важно, но и тоа како е битно на психолошки план. Како само напумпани беа Америте денес и како успеаја да го елиминираат недостигот во висина и да ги уништат бековите на Шпанија. Свака част.
Идеме со слики, кепшните ги оставам на вас:
August 16th, 2008
Previous Posts
