Некој го јаде бостанот на полувреме. Не знам дали ќе имам живци да ја догледам утакмицата. Утре полагам. Џејмс Поузи и Еди Хаус.. не.
Некој ако сака, нека напише свое видување. Ќе му објавиме, не е проблем..
Ај, кој нема среќа у баскет, има у љубов.. мрсно лето ќе биде ова за сите нас Лејкерс фанови на блогов!
И официјално, 131-92, Бостон ја освои јубилејната 25та титула.
26 comments June 18th, 2008
Зелениот бостан го обравме слатко!
Иако за момент си помислив дека се случува гејм 4 пак, Лејкерси се вратија и Бостан успеа да ја изгуби утакмицата. Гарнет е нај-не-клач играч на светот, а Пол Пирс многу се фура. Коби не игра на највисоко ниво, ама затоа Гасол се врати од мртвите. Фишер е ко коњ на ЛСД, ама Фармар е ѕвер. Дополнителна околност е неиграњето на Кендрик и играњето со пола нога на Рондо, како и чудното судење кое сепак мислам дека на крајот на денот ќе се испостави дека одело во прилог на Бостан.
За утакмицава немам што многу да кажам што не е кажано во коментарите под прошлиот пост.. мислам дека ќе се игра седма.. која ќе ја добијат Лејкерси.. се вративме психички.. Единствено ме плаши будењето од хибернација на Реј Џизс Ален, и надреалните способности на екстратерестријалниот Сем Кесел. Уствари шо тресам ја, 2 на гости против Бостан.. 
Инаку после она што се случи во четвртата утакмица, јас сеуште не сум опоравен, и све ми е некако ради реда.. синоќа дури не ни мислев да ја гледам утакмицата, дури и не ми ни значеше победата на Лејкерси..
Сега не знам што да напишам, неделава имам 5 испити во 5 дена, така што ако сакате малку за Политичка филозофија, може.. Сепак, еве тема за муабет: Пол Пирс го надигра Коби, а сепак Лејкерси тепаа.. што може да значи тоа?!
20 comments June 16th, 2008
[нема многу врска Чикаго со ова вечерва, освен Фил Џексон, ама иако ги мрзев, сепак таа најава мене ме асоцира на НБА финале многу повеќе од све друго]
Епа момци и девојки (знам бар 1 девојка што редовно прати МакНБА, не сме само пешкири, не се секирајте),
ВЕЧЕР Е ВЕЧЕРТА! ДЕНЕС Е ДЕНОТ! МАКЕДОНИЈА! Пуштете си го клипчето и читајте натака..
Секогаш кога некој тим ќе дојде до 3та победа во финале, знаете дека блиску е крајот на годинешната сезона, да не речам плејоф. Особено кога до таа трета победа стигнува во стилот на Селтикси во гејм 4. Особено кога се работи за вакво збунето финале како што е годинашното..
НоШ је дошаја до коску, за Лејкерси и компанија. Сонот може да им стане кошмар, да им се скрши филм, да им потонат сите бродови, да им пропадне годинешнава кампања, да им скисне..
Од друга страна, Гарнет, Пирс, Ален и другарите се соочуваат со остварување на вековниот стремеж на секој кошаркар - НБА прстенот. Вечер во Стејплс, некаде затскриен ќе биде комплетот за ручковање, пардон комплетот прстени, заедно со Лери О`Браен трофејот и трофејот за МВП на финале (треба да го добие Лион Поу). За да го најдат, ќе мора да поминат преку Лејкерси, Зенот и Џек Николсон. Преку првиве 2 ентитета може, ама со Џек Николсон никој не излегол на крај.
Како голем фан на Лејкерси го посакувам следново: ако треба Бостон да освои титула, нека ја земе уште вечерва, ем да ни ги скратат маките, ем да не мора да гледам прослава во Бостон. Нека ја земат и нека се носат.. АМА!
Надежта последна секнува, и јас верувам дека како што можеше Турците да направат тотален пресврт против Чешка вечерва, како што можеше Роки да го истепа Русинот, како што можеше Хјустон да ги тепа Орландо 4-0 во 1995, како што можеше Обама да ја победи Клинтоница, како што Циле донесе миљарда од Тајван, како што Косово стана независно, така и Лејкерси можат да извадат 4-3 со Бостон. Ништо не е невозможно.
Ајде!
24 comments June 15th, 2008
И сега, од каде да почнам. Имам…у ствари не ни знам колку имам време на располагање.
Сабајлево конечно за прв пат гледав како што треба еден меч од финалево и по она што го видов немам сомнеж кој тим е направен од шампионски материјал, а кој не. Да се направи онаков камбек и да се победи во гости е вистински испит на зрелоста за секој тим и со тоа паѓаат во вода сите оние прогнози и непишани правила дека тим кој е составен на брзина или т.н. Тим за една година не може да освои титула.
Колку што ме импресионираа Лејкерси со своето прво полувреме, толку повеќе ме импресионираа Селтикси со својата желба и решителност да докажат дека се подобри од тие први 24 минути кога губеа со минус 24.
Агресивноста, која ја немаше кај Пол Пирс во првиот дел (а и на Гејм 3) како одеднаш да му се врати, а со тоа се врати во ритам и цел тим. Немаше врска што Рондо не беше на ниво или пак што Кендрик Перкинс мораше да отиде во аут поради рамото. Како функционираше одбраната на Бостон, Лејкерси со својата летаргија во нападот кога се почна да паѓа во вода немаа никакви шанси.
Уште тоа тројките на Поуси со “криви нозе“ и клач поените на Реј Ален и Еди “црната дупка“ Хаус беа премногу за младите момци на Зенот.
Коби имаше една од оние партии кога им верува на соиграчите, што секогаш е добро, ама и онаква партија кога мисли дека кога сака може да влезе во ритам и да ги земе работите во свои раце. Нема што да се критикува човекот, за секој поголем успех потребни се најмалку двајца, а најчесто и повеќе играчи како што Бостон вчера покажа. А и да, сите тие момци треба да имаат муда, а кај Лејкерси немаше нешто многу тестостерон сабајлево.
Дали тоа ќе се смени догодина со Бајнам, не знам баш. Тоа е ептен далеку за муабет. Има време. Ептен има време, а и сега не е битно.
Серијата теоретски не е готова и се надевам дека ќе биде максимално интересна до самиот нејзин крај, иако е доста веројатно да не погледнам веќе ни еден меч до крајот, освен ако не проработи некоја собна антена која ќе фати МТВ1 како треба на клиника.
* * * * * * *
Во НБА се случија и некои други работи додека јас бев на инфузии, тромбоцити, крв и остали медикаменти, како на пример новите тренери на Феникс и Чикаго, ама за тоа стварно немам време…а ни снага.
* * * * * * *
Што се однесува до мене, ова е веројатно мој прв и последен пост во подолго време. Некако успеав да се шмугнам за да се ставам он-лајн и не можев да издржам, а да не чкрабнам нешто. Не сакам да ве давам со мојата состојба и тоа што ми се случи и што ми се дешава…и ќе ми дешава уште некое време. Супер е и што успеав да соберам сила и да најдам начин да ставам нешто на мојата МакНБА.
Оние што ги интересира, нема да бидам ОК уште некое време, а тоа може да потрае и со месеци. Но, во исто време убеден сум и дека на крајот ќе бидам ОК.
Things that don’t kill you can only make you stronger.
ПС: Шеп, сосема солидно си ја вршиш заменичката функција. Уживај.
ПС2: Поздрав до сите па се читаме во некои подобри времиња. Се надевам.
23 comments June 13th, 2008
Неам зборови. Тука имаше слика од Одом, кога го турив постов на полувреме. Сега веќе нема.
Кој нема среќа у баскет, има у љубов.
Инаку, 21 поен предност после прва четвртина што ја имаа Лејкерс е најголемата предност што некад некој тим ја имал после прва четвртина у историја на финалиња.
33 comments June 13th, 2008
Но, знае да прави многу други работи. Меѓу другото, да освојува и титули. Или пак да се потруди за тоа.
Коби пуца слободно
Прво, ги прифаќам замерките за тоа дека дури и во регуларна сезона имаше повеќе постови на блогов, него ли за време на големото финале, стварно Големо со големо Г, особено додека ги глеаме клиповите со Џабар, Меџик, Бирд, Мекхејл, Чембрлен, Расел, или ај, се додека не влезе во игра Џејмс Поузи.
Меѓутоа, додека Енко е на листата на повредени, мојот капацитет е толку. Шо да праам, и мене ми фалат постови. Затоа и пишувам. И да ве потсетам, кој има желба, идеја, можда некој веќе напишал нешто, а сака да му биде објавено - maknba на gmail точка com.
“Тапа брат, а..”
Е сеа - утакмицата мрскотија жива.. згора на се’ ја глеав опиен пошто ми беше апсолветнска, и впечатокот ми е.. не знам, лош, многу лош. Како тврдокорен навивач на Лејкерси, пак ќе повторам дека не сум задоволен од тоа како се одвиваат работите, и дека само публиката, и факторот Кобијачич, условен и од збунетоста на Гарнет и Пирс доведоа до 2-1.
Гасол и Одом се гледа дека се борат, меѓутоа, како да им фали присебност. Како да им фали идеја. Како да им фали.. секс. Не знам, Гасол на моменти изгледа жалосно. Одом изгубено. Доколку не се вратат, не праиме ништо.
Одбрана - прилично конфузна, а нападот без врска (важи и за двете екипи). Лоша селекција на шут, зицери, од друга страна тимска игра ама па без ефект, како да не се осеќаа природно на теренот повеќето од играчите. Коби изигра величествено, ама утна триесет и осум слободни. Мислам дека да играв американка со него вчера, ќе го тепав. На крајот, сепак, си презеде одговорност, и во манир на МВП си кажа што како..
Сепак, да беше тесно, тие четириесет и три слободни фрлања кои ги промаши, можеа да бидат злокобни.
Ракун
Бостон пак, полека заличуваат на истите тие што се мачеа со Атланта. Циклично играње, играат па паѓаат, па играат, па пак паѓаат, па ги нема, па ги има, па некој од клупа изненадува, па некој од Дуо Трио го снемува.. Гарнет јас го мрчам, но пак имаше солидна ол араунд партија, иако може он боље (се виде на претходните утакмици). Пол Пирс Вистинска ко да се исплаши од родниот град, или па ко да мислеше дека е 4-0 па сеа само треба да им ја дадат титулата. Док Риверс е добар тренер, Фил Џексон на моменти мислам дека појма нема што прави.
Како и да е, мора да го поздравиме Фацата на оваа утакмица, неговата мажественост, Саша Вујачич! Напален, изгубен, како Халбери Фин кога пловеше по Мисисипи, така младото Словенче, со леснотија трчаше по паркетот во Стејплс, и му фати шут, и не се сопре. Како кинеска копија на Стив Неш. Како Росицки во Борусија Дортмунд. Како пеперутка.
Саша Вујачич со Вујомобилот
* * *
Мојот впечаток е дека ова што го гледаме во текот на целата сезона и плејофот, е само една голема случајност во ситуација кога сите тимови се израмнети и во ситуација кога некои кампуси како на пример овие два, изненада се набилдаа со играчини, и сега сеуште трагаат по свој идентитет. Енко пред некое време запиша на блогов за една дискусија што ја имавме, дека Селтикси 08 се како Лејкерси со Мелоун и Пејтон - прејаки, ама врска немаат што праат. Тоа сеуште важи за нив. Меѓутоа и Лејкерси 08 се ист таков тим, иако се работи само за еден “новајлија” (леле го мрзам зборов!) и евентуално стариот вук Фишер. Уствари Лејкерси се суштински нова екипа, бидејќи функционираат на друга матрица. Беа долг период стабилни, и првиве три утакмици од финалето конечно на површина им изби најголемата слабост - немањето заеднички дух. Синоќа на теренот имаше жолти играчи кои се бореа, и жолти играчи кои гледаа ко мулиња, што е многу подобро од првите две утакмици, кога на моменти и тие што се бореа стануваа мулиња под дејство на другите.
И сеа една дебилна прогноза за исходот понатаму: ако се опраат и двата тима - Лејкерс во 7, ако се опраат само Лејкерс - Лејкерс во 6, ако остане вака - Бостон во 6, а ако се опраи само Бостон - Бостон во 5. Баба Ванѓа вода да ми носи значи.
13 comments June 11th, 2008
| M | T | W | T | F | S | S |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « May | Jul » | |||||
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 | ||||||