Случајно, листајќи низ некои стари фотки, налетав на фотошопов на Кевин Гарнет во дресот на Лејкерси. Тогаш ми текна и на оваа шпекулација која во еден период беше главната тема на муабет во Лос Анџелес, но и во самата НБА.

Веќе беше јасно дека Минесота ќе мора да го трампа Гарнет, кој иако не јавно, побара од челниците на клубот да го испратат во средина во која би имал можност да ја освои титулата. Како сетоа тоа заврши знаеме сите, а на крајот мислам дека и Бостон и Лејкерси се задоволни од расплетот.

Селтикси наместо Џермејн О’Нил + нешто ситно го добија Гарнет и во првата сезона со него во тимот станаа шампиони, а Лејкерси си го задржаа Ламар, но што е уште поважно и младиот Бајнам и имаат две титули во низа.

Со оглед на повредите на Гарнет последниве две години во Лос Анџелес се веројатно и среќни што трејдот не се случи, а јас и тогаш, а и сега, мислам дека единствена причина поради која Минесота не го направи тој трејд е Кевин Мекхејл, кој не сакаше туку-така да им го даде Кеј-Џи на Лејкерси.

Наместо тоа, во масовен трејд го прати Гарнет во својот Бостон, каде, пази случајност, тогаш ген.менаџер беше, и се уште е, неговиот голем пријател Дени Ејнџ и кој веќе разговарал со Мекхејл тој да биде тренер на Селтикси доколку Док Риверс одлучи дека сака одмор.

Чиста случајност.

Денеска згасна ѕвездата на Мануте Бол. На помладите веројатно непознат, но на повозрасните од вас сиурно еден од ликовите кои засекогаш им останал во сеќавање. Иако од НБА не е дел веќе 15 години, Бол остана култен лик. Веројатно не поради неговите кошаркарски квалитети, туку поради неговата појава, која во моментот кога се појави на теренот беше нешто невидена…и остана тоа. Иако Мурешан (уникатен на свој начин) го наследи како највисок играч во историјата на Лигата, Бол остана омилен лик. И како и да не биде.

Од приказната дека со копје убил лав како тинејџер, до тандемот во Вашингтон Булетс од 1987 година со најнискиот играч во НБА – Магзи Богз, до хуманитарното појавување на боксерски меч, обидот да стане највисокиот хокеар на светот, бројните хуманитарни акции со цел да им помогне на најзагрозените од неговото племе во Судан…Всушност, и најголем дел од парите кои ги заработи во НБА тој ги потроши на оваа кауза.

Пред некоја година имаше тешка сообраќајка, од која едвај остана жив, а и се изнамачи додека успеја да го извлече своето семејство од Судан. Фундаменталистите во неговата земја го обвинуваа за разни работи, но тој остана чист и исправен пред сите неправди, секогаш желен да помогне, иако на крај самиот тој остана без пари.

Големиот човек Мануте Бол не беше само голем според својата висина. Тоа е веројатно она по што најмногу ќе се памети.

RIP, голем човеку.

Кога на една прес конференција и новинарски прашања на штотуку завршена NBA playoff серија ќе им се даде поголемо значење од самиот натпревар, тогаш сигурно станува збор за потенцијални големи промени кои ќе се случуваат во врска со некој од двата тима до почетокот на следната сезона.

По шокот (барем за мене) што го доживеав во серијава помеѓу Cleveland и Boston, по натпреваров сабајлево, решив да ги проследам сите анализи + нормално, пресот на двата тима, чисто од љубопитност каква ќе биде иднината на губитникот во оваа серија, без разлика дали се викал Cavaliers или Lebron James.

Нема да тупам со многу детали околу тоа дали се насетува каде ќе оди Lebron по евентуалното раскрстување со тимот во кој само еднаш ја помириса титулата (кога имаше далеку послаби соиграчи од оваа и претходната година), но ќе се задржам на две работи.

Прво, уште еднаш да потенцирам дека се разочарав од целокупниот staff на Cleveland, почнувајќи од тренерот, преку играчите, па се до GM структурата. Но досега многупати имало вакви разочарувања, па веќе следната година тимовите оделе чекор понапред, што значи дека си ги сфатиле слабостите и почнале да ги учат претходните грешки. Но во Cavs тоа веќе трета година не го воочуваат. А верувајте, веќе не ми се трошат зборови на Mike Brown.

Во целава ситуација, не би се сложил со Barkley дека James 100% разочара (иако post-от на Енко комплетно држи вода, ама зборуваме сега од играчки аспект). Секој што ги гледаше утакмиците можеше да увиди дека James беше единствениот во таборот на Cavs (и дизелот да не го заборавам, свака част за играта и пожртвуваноста на пензионерски години) кај кого се чувствуваше жар за победа. Можеби и самиот Lebron e причина за пасивизирање на соиграчите кои од него очекуваат да е инволвиран во секој напад, но бројот на асистенции ги демантира таквите тврдења.

Supporting cast-от е сосема друга приказна. Не знам дали, ако го прашате Lebron од оваа гледна точка, како го опишува доаѓањето на Mo Williams во Cleveland, ќе ви рече како во 2007-ма: „Е, ова е веќе квалитетно засилување“. Меѓутоа Mo e и најмалиот проблем во целата оваа приказна за засилувањата на Cavs. Се редеа, West, Parker, O’Neal, Jamison, … кои севкупно гледано, не ги оправдаа очекувањата, што се виде во 5-та утакмица кога на Lebron едноставно не му одеше. Па ако не можеш од оваа група на играчи со релативно добро искуство во пост сезоната, да направиш тим кој ќе биде добар playoff contender, плус околу arguably најдобриот играч на денешницата, тогаш навистина прстот мора да се впери кон некој друг. И така пак се вративме на coach-иштето Brown, кој на пресот немаше барем малку доблест да ја префрли вината врз себе и во погрешните одлуки (уствари какви одлуки, дали воопшто имал стратегија) кои ги донесе при adjustment-ирањето во однос на противникот, без што во playoff-от не се може. Во едно беше во право – playoff-от не е сезона и џабе ти се 60+ победи и предност на домашен терен, ако не можеш да ги искористиш барем до финале.

Поентата за овој дел ми беше, како сега би требало да се однесува управата кон Lebron, имајќи ја во предвид претходната анализа? По некоја логика од минатото на NBA каде сме имале примери кога задржувањето на добар тим со промена на тренерот или уште една-две минорни замени, носат радикално подобри резултати наредната година, јас би му понудил нов солиден договор, со гаранција за добар тренерски тим за титула во барем една од следните 3 години. Lebron е млад, може барем уште толку да чека, ако му е до споредба со Jordan (со Kobe веќе нема што да се споредува ) и тој пред 28-та не освоил ништо позначајно, ама за тоа да му успее мораше прво се смени тренерот.

Втората работа што е сепак најважна и од која зависи било каква констатација за првиот дел, а на која новинарите не успеаја да добијат конкретен одговор е што би правел MVP-то после овој разочарувачки пораз. Си рече поштено, дека поразите можат да те направат посилен и дека ќе се врати следната сезона како многу подобар играч. Но во кој тим Леброне?

Еден одговор на тоа прашање даде никој друг туку K.G. за кого ситуацијава со Lebron го потсеќа на неговата „голгота“ со Minnesota. Како прво не би се сложил дека е потполно иста ситуација, бидејќи K.G. сепак не беше играч од калибарот на James, a и за разлика од него тој во Minnesota во речиси секоја сезона немаше толку квалитетни соиграчи, но кога конечно ги доби (знаете на кого мислам), тој беше главниот виновник за немањето победнички менталитет на тој тим, кој после конференциското финале во 2004, следната сезона не се ни пласира во разигрувањето што беше чиста брука.

Според Garnet, Lebron би требал да си замине дури е уште млад и да почне одново, демек и нему му било криво што порано не ги напуштил Wolves. Така ќе имал шанса и за поголеми успеси (пази мајката, ама сепак на Garnett му успеа да дојде до титула, само што никако да дојде во муабет барем за најдобро високо крило на сите времиња). Но пред Lebron да ја прифати неговата сугестија за да се битиса (што би рекол дедо ми) од Cavs и да расчисти со тоа кои му се приоритетите во иднина (дали да биде најдобар играч или да освои што е можно повеќе титули, иако најчесто тие две работи одат една со друга), најдобро би било да почека да види што ќе направи управата со оној што стварно треба да се битиса.

Конечно дочекав еден 90% слободен викенд и ги гледав сите можни утакмици (сите 5), вклучително и онаа која најмногу заостана и која неочекувано тераше до max 7. Еве и мој поглед на работите (таму каде што Енко веќе покри нема да се задржувам премногу), како и зошто се случи тимовите што се пласираа понатаму, да се пласираат, зошто другите испаднаа и како ќе се одвива второто коло на playoff-от.

Прво за двете серии кои завршија во петокот. Едно големо браво и риспект за Thunder, сигурен сум дека ги исплашија речиси сите Lakers фанови и барем мене ми направија deja vu на серијата со Houston лани. Потврдија дека Lakers се уште не се којзнае колку 100% спремни во пост сезонава, а и покажаа дека против брзи и експлозивни тимови воопшто не им оди. Од друга страна Lakers на повеќето натпревари не ги користеа доволно високите играчи, а и овие играа како да се чуваат за следното коло. Само што за малку можеше и да не отидат понатаму.

Denver и покрај сите очекувања не отиде на мегдан со Lakers. Не може да биде оправдување повредата на Nene, едноставно под кош имаат доволно дефанзивни оружја. Можеби и неприсуството на Дик Соломон влијаеше малку, но сепак мислам дека можеа да ја исфрлат Utah. А Denver ќе беше и со поголеми шанси против Lakers отколку џезерите, во послениве 3 години имавме безброј докази дека против физички јаки екипи со одредена доза на дозволена прљава игра (читај Boston, Denver, …) не се снаоѓаат баш најдобро со шпагетите на Gasol.

Hawks дури и бетер од Lakers неочекувано отидоа и до 7-ма средба против Bogut-less Bucks. А можеше да биде лошо за нив само ако Jennings престанеше да претерува со тотално превземање на одговорноста и ако играше малку попаметно при шутевите од дистанца. Тоа сепак не го намалува вкупниот впечаток за фантастичната сезона што ја имаше, засенета само од Evans. Ако Atlanta имаше проблеми против ваков тим на Bucks без центар и со променлива игра на Jennings, Delfino и Salmons, тогаш не знам што може да се очекува проотив Magic. Искрено симпатиите ми одат накај нив, ама против Magic би им дал најмногу 4-1, иако во блиското минато покажаа дека се кадарни да ги изненадат фаворитите на хартија.

Другата полуфинална серија на истокот, веќе почна во саботата и иако многумина мислат (а и резултатот во поголемиот дел од натпреварот покажа така) дека лепреканите ќе бидат повеќе од рамноправни противници за главните фаворити за освојување на титулата, на крајот се се сведе на констатацијата дека ако Celtics се добро покриени на секоја позиција, Cavs се уште подобро покриени, па дури имаат и play кој може да му парира на сезонава најдобриот играч на Boston – Rondo. Ако на тоа го додадеме и фактот што Celtics и немаат толку championship hunger како пред две години, а за разлика од нив Лебронси се погладни од кога и да е, плус ненормално добрата клупа, предводена од Varejao, West, Zzzzzzzzzz, Hickson i Moon, тогаш многу е јасно зошто на Celtics им давам една максимум две победи.

И сега пак сме кај Lakers кои според тоа што се случуваше во поголемиот дел од натпреварот синоќа требаше да ја декласираат Utah. Но се покажа дека нешто чкрипи во second unit-от на Зенот, кој мислам дека згреши што ги седна Gasol и Kobe на клупа во исто време. Така после итсите мораа да го спасуваат тимот од пораз на стартот од серијата. Повредата на Deron од тоа што го видов вчера не би требало да е сериозна што и се виде од играта која ја прикажа и во него гледам единствена посериозна закана за Lakers, секако доколку самите не се победат. Во најмала рака 4-2 за Lakers, Utah без Okur како тим им лежи, па макар и Kirilenko се вратил 100% здрав.

Најголема енигма ми се Spurs и Suns, но поради тоа што исфрлија потежок противник, а и поради носот на Manu, предност им давам на Spurs. Ќе видиме вечер како се ќе почне.

Синоќешните две шести средби малце низ слики, помалце низ зборови. Битката за Тексас ја добија Спарси, кои се во страшен ритам, посебно на свој терен и Санси, кои на крај успеаја да ги елиминираат Блејзерси, кои и покрај овој пораз немаат причина да бидат разочарани. По сите повреди и хендикепи, Портланд им даде вистинска серија на Санси и сигурно останува тим на иднината, нормално, доколку ги баталат повредите.

Идеме со сликите, онака, рендом расфрлани: