Posts filed under 'Playoff '08'
[нема многу врска Чикаго со ова вечерва, освен Фил Џексон, ама иако ги мрзев, сепак таа најава мене ме асоцира на НБА финале многу повеќе од све друго]
Епа момци и девојки (знам бар 1 девојка што редовно прати МакНБА, не сме само пешкири, не се секирајте),
ВЕЧЕР Е ВЕЧЕРТА! ДЕНЕС Е ДЕНОТ! МАКЕДОНИЈА! Пуштете си го клипчето и читајте натака..
Секогаш кога некој тим ќе дојде до 3та победа во финале, знаете дека блиску е крајот на годинешната сезона, да не речам плејоф. Особено кога до таа трета победа стигнува во стилот на Селтикси во гејм 4. Особено кога се работи за вакво збунето финале како што е годинашното..
НоШ је дошаја до коску, за Лејкерси и компанија. Сонот може да им стане кошмар, да им се скрши филм, да им потонат сите бродови, да им пропадне годинешнава кампања, да им скисне..
Од друга страна, Гарнет, Пирс, Ален и другарите се соочуваат со остварување на вековниот стремеж на секој кошаркар - НБА прстенот. Вечер во Стејплс, некаде затскриен ќе биде комплетот за ручковање, пардон комплетот прстени, заедно со Лери О`Браен трофејот и трофејот за МВП на финале (треба да го добие Лион Поу). За да го најдат, ќе мора да поминат преку Лејкерси, Зенот и Џек Николсон. Преку првиве 2 ентитета може, ама со Џек Николсон никој не излегол на крај.
Како голем фан на Лејкерси го посакувам следново: ако треба Бостон да освои титула, нека ја земе уште вечерва, ем да ни ги скратат маките, ем да не мора да гледам прослава во Бостон. Нека ја земат и нека се носат.. АМА!
Надежта последна секнува, и јас верувам дека како што можеше Турците да направат тотален пресврт против Чешка вечерва, како што можеше Роки да го истепа Русинот, како што можеше Хјустон да ги тепа Орландо 4-0 во 1995, како што можеше Обама да ја победи Клинтоница, како што Циле донесе миљарда од Тајван, како што Косово стана независно, така и Лејкерси можат да извадат 4-3 со Бостон. Ништо не е невозможно.
Ајде!
June 15th, 2008
Планирав поголем пост, ама еве има скоро недела дена како не можам да се оправам. Уште не одам на работа, сум станал бетер од Грент Хил во периодот кога беше на Флорида.
Ретро елементот секако дека ќе биде јак во текот на ова финале, и очекувам еден куп од фаците кои го обележаа ривалството во минатото да се појават во Бостон и Лос Анџелес. Исто така, за очекување се разни спотови на таа ретро тема измешано со малце модерен шмек, чисто за Американците да покажат зошто се најдобри кога станува збор за такви работи. А и имаат за што да ги праваат тие ствари.
Сепак, треба да се остави на страна целото тоа ривалство од минатото, посебно тоа од 80-те, затоа што ова се сосема нови играчи и ликови кои во поголем дел воопшто и за прв пат се наоѓаат во финалето, да не збориме за тоа дека ова им е кој знае кое-финале по ред. Да, зелените и жолтите дресови будат емоции како ни едни други во лигата кога во исто време ќе се најдат на теренот, тоа е факат, ама ова се скроз нови ликови кои ги носат тие дресови.
Лејкерси во последните 21 година, колку помина од последното жолто-зелено финале, освоија три титули по ред на стартот од овој милениум, додека Селтикси беа сведоци на својот пад, кој пред година дена стигна речиси до самото дно на лигата. Според мене, модерно ривалство не може да се нарече нешто кога еден од двата тима нема ни помирисано финале повеќе од две децении. Ретро ривалство - да, секако, ама модерно - не, затоа што Селтикси треба прво нешто да освојат па да бидат дел од такво нешто.
Е сеа, тоа не значи дека мислам нешто лошо за Бостон. Напротив, за разлика од многумина кои во Лејкерси гледаат тим кој никој не може да го победи, мислам дека Бостон е благиот фаворит во оваа серија. Чисто ради предноста на домашниот терен, но и ради гладта на Кевин, Реј и Пол, кои сами се свесни дека оваа шанса можеби никогаш нема пак да им се пружи во животот.
Од другата страна е Зенот, кој може да биде клучен за оваа серија, исто како и Кобстерот, кој многу добро знае што значи да се игра во едно финале, а овој пат за прв пат ја има улогата на лидер на Лејкерси.
Јас би сакал седум утакмици, чисто од ќејф.
Се изнапишав, а морам да одам во амбуланта.
June 5th, 2008
За загревање.
June 4th, 2008
Првиот контакт со Лејкерси го имав преку една маица на брат ми со Меџик на неа. Уште не знам од каде успеа да ја ископа во тие времиња кога НБА беше нешто за што сме слушнале дека се игра во Америка каде црнците рипале по еден метар и каде се играла “атомска кошарка“.
Не долго после гледањето на таа маица, се запознав и нешто подобро со тоа кои се Лејкерси и кој е Меџик. Нормално, тогаш, при крајот на 80-те не можеше да знаеш за Меџик, а да не знаеш за Лери Бирд, а со самото тоа и за Бостон.
По автоматизам, секој кој имаше било каков контакт со овие двајца сањаше да има Конверс Вепонсици на своите нозе, нешто што кусо потоа се смени кога земаа замав едни патики со лого на тип со раширени нозе на нив.
За нас, кои сме запознаени што значеа за НБА овие два тима (најмногу преку ВХС касети кои беа и емитувани на “Недељно поподне“) и нивното ривалство од 80-те, ова финале секако дека буди некакви емоции.
За себе знам дека, како и поголемиот број на луѓе кои ги знам, (тогаш) навивав за Лејкерси секогаш кога тие играа со Бостон, иако во основа нивното ривалство почна да оди по надолна линија со растот на Мајкл во Чикаго и Бед Бојси од Детроит (или Бед Блу Бојси - како што еднаш кажаа на МТВ).
Шоутајмот, осмехот и но-лук додавањата на Меџик беа нешто прекрасно за гледање за разлика од мрската методика на Бостон и нивниот лидер со селски сурат, неговата десна рака која личеше на брат му на Франкенштајн и центарот кој сите го викаа поглавица.
Кој да знае дека токму тие Селтикси беа вистински пример како треба да се игра кошарка. Типична за Истокот. Исто како што таа на Лејкерси беше типична за Западот.
Сега, 20 години подоцна работите стојат слично. Бостон е тимот кој има големо трио и инсистира на цврста одбрана, додека Лејкерси на моменти знаат да бидат вистински шоутајм за гледање.
Мене лично, пошто сум неутрален меѓу овие два тима, ова финале ќе ми биде милина за гледање, и тоа не само поради боите на дресовите и паркетите кои будат некои детски емоции.
ПС: Уште ја имам гореспоменатата маица, само што сега наместо црна е светло сива и без ракави.
June 2nd, 2008
Ме нема. Знам. Синоќа мечот го изгледав со температура и неколку кофи до креветот полни со пот. Мислам дека повеќе се испотив и од Кеј-Џи. Не дека денеска ми е нешто многу подобро, ама не можев да не ставам ништо за финалето кое предвидив дека ќе се случи и во весник, и тука и во ЕСпорт.
Ако утре бидам подобар…т.е. во следниве неколку дена и тоа како ќе има време да се пишува и најавува ова ретро финале, кое е исполнување на желбата на Комишот и кое веројатно ќе има еден од најголемите рејтинзи последнава деценија.
Пред година дена сигурен сум дека никој на планетава не мислеше дека Лејкерси ќе играат во финалето, посебно не со Бостон кој го имаше вториот најслаб скор во лигата. Капа доле за Дени Ејнџ и Мич Купчак.
May 31st, 2008
Оние кои од самиот старт се со МакНБА многу добро ја знаат сликава. Е сега, ова никако не сакам да биде сфатено како некое омаловажување на Спарси, кои и покрај желбите на огромен број на НБА фановите никако не престануваат да бидат еден од најсериозните кандидати за тронот. Тоа што никако не успеваат да одбранат една титула не значи речиси ништо, иако факт е дека одбраната на тронот е вистинска потврда на квалиетот, како на тимот така и на тренерот.
Поп и управата на Спарси ја заслужуваат секоја пофалба за начинот на кој го градеа тимот последнава деценија, во која нормално дека и имаа среќа (повредата на Робинсон која им го донесе драфтот на Тимчо). Од ниски пикови кои се претворија во ол-стар играчи (Ману, Паркер) па до епизодисти кои одлично се вклопуваат во шемите на Поп без да бараат премногу внимание (Финли, Боувен, Хори…).
Сепак, ништо од нивниот успех нема да беше можно без Тимчо, кој стварно не би требал да биде споредуван или ставан во иста категорија со Пау. Тоа што Тимчо е уникатен карактер кој одлично се вклопува во малата средина на Сан Антонио и кој не сака да зборува за приватниот живот без скандали не го прави ништо помала ѕвезда и не му го оспорува местото меѓу најдобрите високи играчи во историјата на НБА.
Тука прочитав и нешто како “Тимчо не е нивниот лидер“ или слично, што е крајно далеку од вистината. Да не беше тој, Спарси ќе беа на нивото на еден Денвер…или Голден Стејт на Западот, само со многу подобар и подисциплиниран тренер.
И сега, ги испофалив Спарси без да ги спомнам Лејкерси. А што ќе ги спомнувам кога најголемиот дел од вас ги испофали во коментарите подолу. Тупење? Не би рекол, што се вика - Ви се може, ипак вашиот тим после четири години се враќа во големото финале, и тоа една година по барањето на Коби да биде трампан и критиките на сметка на управата на клубот.
Ова е нешто за што ретко кој сонуваше пред шест и пол месеци и е комплетирање на една половина од ретро финалето после 21 година.
Меџик, Лери, Чиф, Карим и остали спремете се за снимање спотови за финалето. Ако Детроит не ве зезне.
May 30th, 2008
Previous Posts
