Ви текнува на глупирањето пред очите на целиот свет на Двејн Вејд во Скилз Челинџ во Њу Орлеанс. Уште тогаш кажав дека момакот беше жива брука, најмногу за самиот себе, но и за Мајами и за лигата. Тогаш немав објаснување за неговото глупирање, но по се изгледа дека тоа не било случајно.
Подолу е еден од подобрите клипови по подолго време.
4 comments February 29th, 2008
7 comments February 18th, 2008
Со мало закаснување, поради тоа што синоќа воопшто не бев на нет, еве го постот кој експертот за забивања, Флајт, ми го прати по повод NBA SDC 2008…Иако сега веќе сите знаеме како заврши вечерта во која го видовме Супермен, текстот на Флајт останува интересен за читање.
Прогласувањето на NBA SDC за мртов се стабилизираше како еден од стандардните сезонски ритуали во последнава деценија. Речиси и да не постои Февруари кој не е проследен со вообичаените реминисценции за “митските” дуели на Џордан и Вилкинс, за “Фродо гоус ту Мордор” во верзија на Спад Веб, па дури и за Кихотовските обиди на Клајд Дрекслер да направи забивање што барем малку ќе отскокнува од здодевниот просек. А, веднаш потоа неизбежно следува дијагностицирањето на смртта: нема повеќе супер ѕвезди, ги нема компетитивноста и иновативноста; се е веќе видено, нели? Логиката е лесно сфатлива, на носталгијата и се потребни ориентири, симболи кои можат да постанат стандард единствено ако се “врамат” во рамката на дефинитивното минато; нешто што никогаш не може да се врати, не само поради минувањето на времето, туку поради онаа недофатлива аура со кои овие настани зрачат. Во таа смисла, летот од линијата за слободни на MJ и ветерниците на Nique се вистински аналогон на фигурата на Џери Вест, која е и буквално врамена во логото на една традиција.
Но, како што сите фанови на хорор жанрот добро знаат, afterlife-от може да биде заебана работа. А, како поинаку да се објаснат вампиристичките акробации на J-Rich, еклектичноста на Џералд Грин и Џош Смит или out-of-this-world трагикомичноста на Нејт Робинсон? Впрочем, доволно е човек да го чуе Кени Смит и неговите емфатични восклици за да сфати дека за нешто што е одамна мртво, SDC прилично добро се држи.
Како и да е, во последниве неколку години ултимативниот предизвик за NBA SDC беше токму тоа – како да се конципира овој “живот-по-смртта”. На административно ниво, неколку големи промени веднаш паѓаат на памет. Пред се, SDC стана Rising Stars SDC, потег кој ја претставува најдрастичната мерка во борбата со “незаинтересираноста” на супер ѕвездите, но истовремено е и рефлексија на една осмислена и долгорочна стратегија во која натпреварот во забивање има посебно место. Од друга страна, ограничувањето (намалувањето) на бројот на учесниците (и забивањата) има очигледна цел – справувањето со “неоригиналноста” и со моментот “се е веќе видено”, кој е еден од најистрајните критички тропи.
Размислувајќи во оваа насока, оваа година NBA оди чекор понатаму. Воведувајќи еден нов принцип на гласање според кој токму публиката ќе одлучува за победникот во финалето, лигата се обидува на систематски начин да го премости јазот помеѓу кататоничната (и неинвентивна) NBA dunk сцена и публиката, се почесто фасцинирана од non-NBA сцената, која од специфична супкултура полека прераснува во медиумска индустрија (And1, Slamnation, TFB…). Во овој контекст, ептен е битно да се спомне токму медиумската стратегија со која лигата го фабрикува неопходникот hype: од “we dunk, you decide” пристапот, преку видео логовите и интервјуата со Хауард и Грин, па се до YouTube предизвикот на Руди Геј. NBA влегува во нова ера, и веројатно она што беа ESPN и TNT за Џордан, тоа во иднина ќе бидат в-логот и Интернет за Руди Геј и некои негови наследници.
Но, да прејдеме на конкретни работи. NBA SDC 2008 – Грин, Хауард, Геј и Џамарио Мун. Не можам ни да замислам поатрактивна постава. Можеби Родни Карни и Ник Јанг? Како и да е, I believe the hype. Целата врева што се крева околу потенцијалот на овие четири забивачи и околу најавените забивања (посебно оние на Геј и Мун) е повеќе од доволна да ме убеди дека Кени Смит ќе има за што да воскликнува ноќеска.
Двајца класични two-leg скокачи, еден вонсериски glider и еден бивш Тротер – извонреден баланс и подлога за широк и разноврсен репертоар. Искрено верувам дека овогодишниот SDC ќе биде најдобриот во afterlife (пост-Винс) периодот. Проблемот е, веројатно, што со вакви очекувања речиси е неизбежно разочарување. Но, ајде да идеме по ред:
Dwight Howard
Чувте, нели?
Лигата повторно не му дозволува да го дигне обрачот на 12 FT. И доколку првата (спонтана) реакција е пцовка кон конзервативноста на NBA, онаа втората е малку потрезвена. Некако ми се наметнува само по себе прашањето - зошто Хауард толку инсистира на овој потег и зошто толку трагично го сфаќа негативниот одговор? Причината е и повеќе од очигледна: затоа што височината Е differentia specifica на неговиот забивачки стил.
Одземете му ги sticker-от на врвот на таблата и kiss the rim моментот и навистина е сомнително колку Двајт може да се приспособи на еден SDC. Но, во неговиот случај не станува збор единствено за класичниот проблем што високите играчи го имаат на овие натпревари. На Хауард му недостасува оној фамозен dexterity момент што е речиси неопходен во еден SDC во 21 век. Паралелно со тоа, стилот е исто така под знак прашалник. Да се послужам со my man Kenny: “he doesn’t kick his legs in the air”. А, забивање без тоа е како Шекспир без енунцијација. За илустрација, ѕирнете ги Ричардсон и Дезмонд Мејсон. Или можеби, Џордан и Вилкинс. А, дали високите момци можат да бидат атрактивни – па, не знам, прашајте ги Ненс и Кемп… Мое искрено мислење е дека Хауард не е еден од нив…
Очекувано забивање: Alley-oop од зад кошот и забивање со две (модификација на Игуодала)
Прогноза: 1 рунда
Jamario Moon
Ако сеуште не сте го ѕирнале неговото sneak peak видео, под итно! 26-годишниот руки на Торонто е еден од оние ретки забивачи кои подеднакво добро скокаат и од една и од две нозе, факт што претставува извонредна предност во еден ваков натпревар. Нечовечки одраз, долги раце и, пред се,
изразито големи дланки – Џамарио е како створен за SDC. A, ако се додадат и флексибилноста и шоу моментот, кој секој бивш Глоубтротер мора да го поседува, очекувањата се through the roof…
ОЗ: Well… да помислам малце. А, да, ми текна – пола метар ЗАД слободни. Jamario, it’s your turn. Плус, се збори дека ЏМ ќе изведе 360 windmill (а ла Картер) со две топки. Ај, да видиме…
Прогноза: Финале
Rudy Gay
Уф, колку ми недостасуваше glider минатата година…
Руди Геј е мој тип на забивач. И покрај тоа што скока извонредно и од две нозе (Скола и Ји знаат најдобро), Геј е, пред се, one-leg jumper. Има долги раце, извонредна координација во воздух и… kicks his legs a lot…
Кога е во прашање неговиот репертоар, два моменти отскокнуваат: tomahawk забивањето, кое му е омилено и неговата windmill верзија (приметете ги нозете)…
По неговиот YouTube предизвик, сега е речиси обврзан да изведе едно забивање од понудените. Живо ме интересира што ќе избере. Мои фаворити се 360 under the legs на Дарлингтон и lob-rock the cradle на T’Dub.
ОЗ: Windmill од слободни (а ла Вајт на NCAA SDC 2006)
Прогноза: Победник
Gerald Green
Иако никогаш не е паметно да се потцени актуелниот шампион, историјата покажува дека е изразито тешко да се одбрани SDC титулата (ако не си MJ или J-Rich). Веројатно дел од причината е што осмислениот настап на победникот секогаш подразбира репертоар кој отприлика ги оцртува границите на забивачките способности. Со други зборови, многу е тешко следната година да се измисли топла вода (ако не си J-Rich).
Но, Џералд Грин не е Себалос, Брент Бери или Фред Џоунс. Неверојатната експлозивност од две нозе, soar забивањата и неповторливото dexterity го прават посебен…
Ќе биде многу интересно да се види како Грин ќе одговори на фрлената ракавица од Геј и Мун и како ќе се снајде во една толку силна конкуренција.
ОЗ: 540° dunk и shoulder dunk
Прогноза: 1 Рунда
Сума сумарум, очекувам спектакуларна вечер и серија извици на Кени Смит (“that’s the best dunk I’ve ever seen”) кои ќе ја потврдат бесмртноста на Летањето, дури и во ера кога Џордан и Ник изгледаат како дедовци…
17 comments February 17th, 2008
Наместо било каква најава за она што ќе се дешава вечерва, првиот Ол-Стар викенд кој имав прилика да го гледам (на VHS) и кој останува, барем за мене, најдобриот Ол-Стар на сите времиња. Како саботната вечер, така и тоа што се случуваше и во неделата.
ПС:Само што шампион во куцање не беше оној кој си ја заслужи титулата. Јеби га, Чикаго беше домаќин.
ПС2: ЧИКАГО - ПОЛ - ПЕЏА - ГЕЈ
25 comments February 16th, 2008
Децата го сакаат Буби, Буби ги сака децата
Помина првата вечер од Ол-Стар викендот, која од нејзиното воведување, па до сега, секоја година ми е помрска и помрска. Никогаш не сум сакал ни да гледам, а камо ли да бидам дел од мечеви, било да се чисто зезање, на кои на цел терен (5 на 5) си игра кој што сака, шутира кога и од каде сака и секој гледа да се истакне што е можно повеќе како што е можно посебичен баскетџија.
До сега сигурно видовте дека Даниел Гибсон од Кавси е МВП на оваа средба со своите 11-20 шут од игра од кои 11-20 за три! за нов рекорд. Баш дури го пишувам ова ја гледам снимката од синоќа, со “милозвучен“ полски јазик во позадина и во исто време се надевам дека НБА наскоро ќе почне да размислува за некоја нова содржина за оваа петочна вечер.
4 comments February 16th, 2008
Комишот и неговите помошници повторно, ко и лани, покажаа тотален недостиг на слух кога е во прашање натпреварот во забивање и начините како тој да се направи повторно интересен.
Лани Двајт Хауард бараше за едно негово забивање обрачот да се подигне на 365 см., тогаш тоа не беше прифатено, а ист резултат имаше повторно истото барање на Ѕверот и за во сабота вечер. Претходно, преку своите блогови, Руди Геј најави дека нема ништо против предлогот на Двајт и дека и тој ќе куца на таа висина, а Џералд Грин, веројатно свесен дека нема шанси Комишот да дозволи, се испрде со изјави дека ако Двајт и Геј куцаат на 365, тој ќе куца на 396. Чалам. И тоа со девет и пол прсти.
Вака, пак остануваме ускратени за оригинални изненадувања кога е во прашање натпреварот во забивање. Од една страна го рзбирам комишот, кој не сака да овој настан да почне да се идентификува со натпреварите кои меѓу себе ги имаат баскетџиите по гетоата, со оставање кусур на врвот на таблата, но сепак, нели најважно би требала да биде забавата за гледачите?
12 comments February 13th, 2008
Веста дека Шид ќе го замени Гарнет во Њу Орлеанс не израдува никого во Бостон, каде сите, вклучувајќи го и нивниот тренер Док Риверс, сметаа дека тоа слободно место требало да биде пополнето со друг играч од тимот со најдобриот скор во лигата - Реј Ален. Риверс и даде неколку изјави критикувајќи ја одлуката за селекција на Шид, што е сосема нормално за еден тренер да застане на страна на својот играч.
I understand them selecting him. They lost Kevin at the 4-5 (power forward-center) spot, and they needed a 4-5 to replace him … But I’m still not happy that Ray isn’t on the team. I just think he should have been taken in the voting (of the reserves by the coaches). He’s the guy on our team who’s had to sacrifice the most, and I don’t know why that sacrifice wasn’t recognized.
Но, дали тоа што тој се жртвувал за својот тим треба да значи дека треба да биде и награден за тоа со ол-стра селекција? Ако е така, тогаш Ману е првиот на кого треба да му се врачи таквата награда, затоа што со тоа што не се буни со одлуката на Поп да биде шести човек во Спарси, тој ја прави најголемата жртва во лигата. Во тоа колку е опасен Ману се уверија и Репторси синоќа, кога за промена беше стартер.
Е сега, друг е муабетот што реално, Реј не ни треба да се најде во Њу Орлеанс кога пред него има неколку други момци кои многу повеќе го заслужуваат тоа место, но со оглед на повредата на Карон Батлер, може да добие покана од Комишот, чисто за да им биде удоволено на Селтикси и нивниот најдобар скор.
Пред се, ако Батлер не игра, покани заслужуваат Хидо Туркоглу, па и Џош Смит. Замислете ги само Кид и Џош во иста петорка.
7 comments February 12th, 2008
Сите кои гласаа за местото на Гарнет во првите пет на Истокот во Њу Орлеанс веројатно се чувствуваат ограбени по веста дека Кеј-Џи поради повредата на стомачниот мускул, поради која не настапи на последните седум средби на Бостон, нема да игра на 57. Ол-Стар.
Да биде уште поинтересно, Комишот одлучи дека во недостиг на високи играчи на Истокот, местото на Гарнет треба да го заземе Шид, кој пред некоја недела јавно си го искажа својот став околу овој настан.
“I am not trying to go down there (New Orleans),” he said. “I am looking forward to those four days (off). I’ve been keeping a little eye on it, but better them (Howard and Shaquille O’Neal , who lead Wallace in the voting) than me.”
Не знам зашто, ама осеќам дека доколку Шек не завршеше во Феникс минатата недела, немаше да му заврши серијата од 14. ол-стар селекции по ред.
9 comments February 11th, 2008
Кога тимовите је преминуваат границата во лобирањето за своите ѕвезди за тие да се најдат на главната Ол-Стар вечер? Прашајте ги Блејзерси, кои само што загазија на таа територија.
Мислам дека за местото на Рој во Њу Орлеанс на 17-ти може да се дебатира, но и исто така дека и без оваа задња глупост на управата на тимот, без разлика што Ај-Рој изгледа доста добро, мислам дека Рој би можел да се најде меѓу најдобрите на Западот.
Што со оглед на тоа дека доцна вечер (рано сабајле) ќе ги имаме имињата на седумтемина од Истокот и Западот кои ќе го надополнат доживувањето во Њу Орлеанс, е одличен момент да помуабетиме за тоа кои би требале да се најдат во таа седумка. Што нормално, не значи дека и ќе биде така.
ИСТОК
Стартерите ги знаеме, и сите горе-доле си ги заслужија местата во првите пет, посебно Леброн, Двајт и Кеј-Џи.
Тренерите гласаа за по два бека, две крила, еден центар и двајца играчи плус без разлика на позицијата. Така.
Бекови: Билапс и РИП. Детроит е ѕвер и оваа сезона, а причина за тоа, заедно со Шид, е и најмалку експонираниот, најнеатрактивниот и најефикасниот кога е најпотребно бековски тандем на Истокот.
Многумина би кажале дека Реј Ален, Мајкл Ред или Џо Џонсон би требале да се најдат во Њу Орлеанс, ама им давам предност на Чонси и РИП, кои се дел од јака екипа во која тие се главни фаци.
Крила: Овде сум објективен и со оглед на тоа ги бирам Карон Батлер и Пирс. Иако повеќе би сакал да ги видам во Истокот, Џош Смит и Џералд Волас, кои имаат одлични сезони за своите екипи, кои иако играат променливо, сепак се пријатни изненадувања. На моменти.
Батлер е лидерот на Визардси, кои се одлични после повредата на Аринас. Причината за таквиот развој на настаните во Вашингтон е и фактот дека тимот го поприми карактерот на Батлер, кој е типче кое гине во одбраната и е цврст ко камен во секој дуел, било да е во нападот или во одбраната. Пирс мислам дека е, такозвани - но бреинер. со оглед на успехот до сега на Бостон.
Центар: Ова е тешко. Уствари не. Зи е најдобар центар на Истокот после Двајт. Сепак, јас би го ставил Шек, може и како едно од двете плус места, зошто не можам да го замислам Ол-Старот без Шек. Колку и да више не личи на себе. Дизелот е олицетворението на она што Ол-Старот го претставува.
Два плус: Тандемот на Торонто, Крис Бош и…Калдерон!!! - најдобриот плеј на Истокот последниве месец и пол. Можеби тука утре ќе се најдат, мислам на местото на Хозе, Џејмисон или некој трет. Ако веќе мора некој друг, нека биде Хидо…или Џош Смит:)
ЗАПАД
Бекови:Тука по~нува густото, иако мислам дека нема шанси тоа да бидат Нешти и Крис Пол. И двајцата ги спомнав и во претходниот пост, така да не трошиме простор. 100% заслужуваат и двајцата.
Крила: Дирк и Бузер, зошто стварно не ми текнува на било кој друг кој би бил во игра. Џош Хауард почна одлично сезонава, ама Дирк си се врати во стариот ритам. Џекес Џексон е од огромно значење за Вориорси, ама мислам дека е премногу луд за да се најде на ол-стар. Плус, Стерн во никој случај не би дозволил такво ругање на НБА имиџот кој успеа да го исчисти задњиве години.
Буз е ѕверотије.
Центар: Нека биде Амари, иако порано тука пишував и за Крис Кејвмен и за Тајсон, кој сепак може да влета како еден од тие 1+1.
Два плус: Ако биде Тајсон, нека биде и Берон, кој е многу бољи сезонава, а и подобар за една средба како Ол-Старот од еден Тони Лонгориа. Па и Дерон.
Рој не го ставам од погореспомнатите причини…
И пак, iRoy?!?!?
15 comments January 31st, 2008
Некој ќе рече, пишувам само за да ги урочам, но стварно не е така. Момците одамна си заслужија и слика и пост и се останато. Посебно момакот десно позади на оваа слика, иако и овој во гро план не е за фрлање.
Хорнетси од минатата недела се на врвот на Западот, нешто што никој, веројатно ни во Њу Орлеанс, не мислел дека е можно пред стартот на оваа сезона. Но, со убаво склопена екипа која за разлика од лани нема проблеми со повредите, екипа во која егото на главната ѕвезда не ги гуши другите играчи и во која акцентот е ставен на несебичната игра, Хорнетси и тоа како имаат потенцијал и квалитет до крај на сезона да останат во трка за некое од првите места на Западот. Нешто што ако се знае дека во вратот ќе им дишат Далас, Феникс, Сан Антонио и можеби Лејкерси, секако не е мала работа. А тука се и Портланд, Јута, Денвер, Голден Стејт и Хјустон кои сакаат место во Топ 8. Ако ништо друго, ќе биде крајно интересно на Западот до самиот крај.
Нормално, секој муабет поврзан со Хорнетси е поврзан и со Крис Пол, кој според она како што игра сезонава, слободно може да се стави во иста категорија со Нешти и Кид, како најдобри плејмејкери во лигата. Кога ќе се земе успехот на тимот и играта во одбраната и нападот, како и годините, тогаш според многумина Пол е и најдобриот плеј во лигата. Дерон и Берон ја заокружуваат првата петорка плејмејкери, во тоа нема сомнеж.
Пред некој ден ми падна на памет какви би биле Санси со Пол и Хорнетси со Нешти. Сигурен сум дека Њу Орлеанс не би го имал овој скор кој го има сега со Неш како плеј, пред се поради неговата игра во одбрана. Од друга страна, мислам дека Санси би биле подеднакво силни и со Пол како плеј. Да не зборам за иднината која е пред Пол со оглед на неговите години. Нешто со што Неш не може да се пофали на кого му остануваат уште сезонадве на врвно ниво.
Друг муабет поврзан со Хорнетси е Тајсон Чендлер, кој е потврда за уште еден катастрофален потег на Џон Пексон како Џи-Ем на Булси. На момакот само му требаше шанса да се покаже во несебична и убаво склопена екипа каква што се Хорнетси, додека Чикаго не веруваше во него па затоа дупло повеќе го плати старецот Бен Волас за да им го “чува рекетот“ и да им лапа голем дел од селари-капот. Според некои, Тајсон заслужува дури и да се најде на Ол-Старот следниот месец како дел од екипата на Западот. Нешто што со оглед на тоа дека Јао и Амари се сигурни на центар, веројатно нема да се случи.
Но, сигурно ќе се случи изборот на Крис Пол како дел од Западот. Кога веќе не беше изгласан од фановите за во првите пет, не смее да не биде изгласан од тренерите. А и не смее да помине ниту една минута тој или Нешти да не се најдат на теренот во Њу Орлеанс.
Хорнетси го имаат и Дејвид Вест кој е еден од најпотценетите играчи во лигата, а во комбинација со Тајсон е ѕверска комбинација во рекетот. Пеџа игра како препороден, а му одговара што не се очекува премногу од него.
Бззззззз…
14 comments January 29th, 2008
| M | T | W | T | F | S | S |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « Sep | ||||||
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||