End now, live from NYC it’s…Петар Серафимовски!
Од вчера мислите ми се усте хаос…не знам дали најдоброто беше тесниот резултат…или да го гледаш најдобриот во живо…или еден од најдобрите тренери…или свирењето на сметката на Ајзеа…или легендарната сала…или јубилејот на Кобе…или најпознатите тимови во лигата…или се…
Стварно беше одлично…
MSG е огромна градба…со картите добивме 10 саати паркинг спот и таму го видовме Реналдо Болкман…дечкото е огромен мада уопште не влезе на вчерашната утакмица. Пред салата имаше све и свашта…од луѓе што се караат кој е најбољи: ЛеБрон или Кобе?…до луѓе што продаваат маици со натпис DON’T HATE THE PLAYER OR THE GAME…HATE THE COACH…и слика од Ајзеа Томас.
Кога влеговме имаше саат време до утакмицата па прошетавме низ тоа фан-шоповите на Никси и таму има се што мозеш да замислиш со логото на Никси…што се однесува до јадење и пиење…ИЗГОР…обична вода 5$…мал хот-дог 7.50…али ќе купуваш коа си 4 саати таму…тоа е тоа…
Коби уопште не се појави на загревањето па малце се загрижив да не не игра, али коа се појави цел МSG на нозе…и овации…не знам зашто луѓето у Македонија имаат претстава дека сите останати тимови го мразат Коби…уствари многу го почитуваат…За време на загревањето Брајан Шо шутираше со тимот и типот уште го има оној шут што на Лејкерси им донесе многу 4-th quarter comebacks пред 6-7 години…Бајнам е стока.
Кога ги претставуваа тимовите за Коби имаше најголеми овации, а кога спикерот рече KNICKS COACH ISAIAH THOMAS, цела сала поЧна да скандира – FIRE ISAIAH! и на моменти личеше на Работнички-МЗТ…
Ова ми беше прв пат да ги гледам Никси оваа сезона и слободно можам да кажам дека се еден од најлошите тимови евер… Промашени слободни, положувања, чисти шутеви, лоши пасови…а бе, катастрофа…делуваа ко добар колеџ тим што добил шанса против “големите момци”…Коби одма покажа во кој правец ке оди натпреварот со неколку екстра потези ја придоби публиката која не пропушташе секој лош потег на Никси да го “награди” со свирежи…
Коби стигна до 20 000 поени на почетокот на 3чет., ама никој ништо не кажа, па јас дознав дури после натпреварот…Џил Џексон уште еднаш си поигра со исходот на натпреварот кога ги повлече Коби и Бајнам на 10 минути и Њујорк се разигра…
Kако и да е Лејкерси успеаа да ги задржат во последниот посед и победата од 95-90 не ја дава правата слика на работите на теренот…Ја кај што седев сите навиваа за Лејкерси и кога Фармар ја украде топката на 3 секунди до крај сите се гушкаа…поздрави…а бе, многу закон беше…
На излезите имаат фотки од легендарните серии мегу Њујорк и Мајами, Чикаго, Детроит и останатите некогашни големи тимови на Истокот…Надвор од салата имаше пак луѓе што продаваа маици и збореа нешто во стилот DON;T TELL ME, ANOTHER LOSS BY THE FREAK ISAIAH…Тука луѓето го мразат…стварно не знам зашто толку сака да си ја задржи работата…
Како и да е стварно добро искуство и среќен сум што бев таму во моментот кога Коби ја премина бариерата што само 30-тина играчи во историјата на НБА успеале да ја поминат.
PS: Повеќе фотки тука, тука, тука и тука.
9 comments December 25th, 2007
