Главното прашање е на самиот старт од клипот, мада и остатокот вреди да се изгледа. Чисто ради Мајкл (и двете куцања на крајот од Најголемиот на негови 45. години).
Кај мене нема сомнеж кој би бил бољи со двајцата во најдобри години, мада кога би размислил малку подобро, можеби би требало да има.
Знаеме дека овде врие од фанови на Кобстерот, мада има и добар дел од претставници на генерацијата на Мајкл. Нека почне препукувањето.
29 comments August 2nd, 2008
Ова му доаѓа нешто како ре-принт, ама не е.
Од добро познати причини, изминатиот 07.06. не можев да го направам она што го правев секој 07.06. од постоењето на МакНБА, а тоа е одбележувањето на денот по кој вече ништо не беше исто во светот на кошарката. Денот кога не напушти најголемиот европски играч, кошаркарскиот Моцарт - Дражен Петровиќ. Веќе имам доста пишувано за мојата поврзаност со Петро и што тоа ми значи мене, а и на цела една генерација малку постара од мене.
Оваа година беа обележани цели 15 години како светот е посиромашен за Дражен.
Како потсетник, текстот кој лани ми го испрати Џиги, кој е малку постар од мене и кој беше дел од онаа генерација која буквално растеше со Петро.
In Jiggy’s words:
14 години… (сега се веќе 15.)… Човече, сеуште го памтам денот потоа. Тогаш вестите споро патуваа.
Сабајлето отидов да купам леб и се сретнав со комшијата Свето кој ми се смееше неколку дена претходно дека сме губеле (Македонија) од Ајвар Кузма, Герт Куламае и остала Естонска братија и од смешниот Мурешан и уште посмешните Романци. Тоа беше веднаш после Вроцлав и првиот настап на Македонија со Пеце, Медиќ, Боцевски, Михајловски, Перо Настев, Давитков, Сотировски, Ристо Јаневски…со Ацика на клупа. Комшијата ми кажа за Дражен, а јас онака во невера, помислив, овој појма нема, кој знае кој Петровиќ загинал во сообраќајка.
, искрено, помислив, можда е Ацо.. а ми текна и на Бобан Петровиќ, еден одличен играч на Партизан и Олимпија, инаку од Чачак мислам.
Ако не се лажам, Дражен еден од последните настапи во кариера го имаше против Македонија, последниот кош од слободно, 20-ти на мечот, ако добро памтам.
Со другите копиљаци у маало на кош само за тоа зборевме. Еј, Дражен бе, не е могуќе.. Не игравме, не знам зошто. Не ни шутиравме, па, да не бидам патетичен, ама мислам и дека не го ни погледнувавме обрачот. Стоевме под кошот, а баскетот го држевме под нога. Стоевме и зборевме за тоа дека немаше потреба да оди во НБА, затоа што Европа остана осакатена во тие години без него.
Па после Мисирот рече дека ќе потпишуел за Олимпијакос наводно, демек, доста се докажуел со црнците, ќе мавнел добра пара у лаганица живот. Он читаше Журнал.
Еј, абе не е можно дека женска го возела и убила. Можда нашиве новинари грешно пренесуваат, можда е у кома и ќе се разбуди. Мајка му на Цвик не вика од прозор, на вести покажале 3-4 фотографии од сударот у Германија. Камионџијата го колневме као смртен непријател, крвник.
Тие 3-4 слики ги памтам и ден денес до детал. Со пробиената банкина и шлеперот од другата страна на автопатот со 6 ленти. Дожд и магла. Луѓе во жолти шушкавец јакни, полицајци ли, пожарникари ли..
Останавме до долго во ноќта на кошот, замислувајќи си дека сега Америка сега нема кој да ја тепа. Макар и во егзибициски меч, Дражен беш клучот за се. Потоа муабетот прејде на бескрајното одбројување на идеалните 12 во репрезентацијата на екс-Југославија, која сигуно би го победила дрим-тимот една година претходно.
Тогаш, не му давав на Боксер да ги става Галис и Сабонис во тимот како појачања, а дилемата Даниловиќ или Комазец, да бидам искрен ми стои и денес кога размислувам за кошарката што ја вдишувавме во 80-те. Останатите беа неприкосновени, Дражен, Перасовиќ, Ѓорѓевиќ, Кукоч, Паспаљ, Здовц, Вранковиќ, Дивац, Савиќ, Раѓа и Зоки Јовановиќ.
Утредента веќе беше скршена секоја дури и микроскопска надеж. Ги видовме Ацо, Јоле и Бисерка во црно и во солзи. Соочувањето со вистината беше болно, доволно нам тогаш, копиљаци од маалски асфалт, да ни покаже колку е безвреден и чуден животот.
За такви играчи душа боли и ден денес…
23 comments July 9th, 2008
Првиот контакт со Лејкерси го имав преку една маица на брат ми со Меџик на неа. Уште не знам од каде успеа да ја ископа во тие времиња кога НБА беше нешто за што сме слушнале дека се игра во Америка каде црнците рипале по еден метар и каде се играла “атомска кошарка“.
Не долго после гледањето на таа маица, се запознав и нешто подобро со тоа кои се Лејкерси и кој е Меџик. Нормално, тогаш, при крајот на 80-те не можеше да знаеш за Меџик, а да не знаеш за Лери Бирд, а со самото тоа и за Бостон.
По автоматизам, секој кој имаше било каков контакт со овие двајца сањаше да има Конверс Вепонсици на своите нозе, нешто што кусо потоа се смени кога земаа замав едни патики со лого на тип со раширени нозе на нив.
За нас, кои сме запознаени што значеа за НБА овие два тима (најмногу преку ВХС касети кои беа и емитувани на “Недељно поподне“) и нивното ривалство од 80-те, ова финале секако дека буди некакви емоции.
За себе знам дека, како и поголемиот број на луѓе кои ги знам, (тогаш) навивав за Лејкерси секогаш кога тие играа со Бостон, иако во основа нивното ривалство почна да оди по надолна линија со растот на Мајкл во Чикаго и Бед Бојси од Детроит (или Бед Блу Бојси - како што еднаш кажаа на МТВ).
Шоутајмот, осмехот и но-лук додавањата на Меџик беа нешто прекрасно за гледање за разлика од мрската методика на Бостон и нивниот лидер со селски сурат, неговата десна рака која личеше на брат му на Франкенштајн и центарот кој сите го викаа поглавица.
Кој да знае дека токму тие Селтикси беа вистински пример како треба да се игра кошарка. Типична за Истокот. Исто како што таа на Лејкерси беше типична за Западот.
Сега, 20 години подоцна работите стојат слично. Бостон е тимот кој има големо трио и инсистира на цврста одбрана, додека Лејкерси на моменти знаат да бидат вистински шоутајм за гледање.
Мене лично, пошто сум неутрален меѓу овие два тима, ова финале ќе ми биде милина за гледање, и тоа не само поради боите на дресовите и паркетите кои будат некои детски емоции.
ПС: Уште ја имам гореспоменатата маица, само што сега наместо црна е светло сива и без ракави.
14 comments June 2nd, 2008
Оние кои од самиот старт се со МакНБА многу добро ја знаат сликава. Е сега, ова никако не сакам да биде сфатено како некое омаловажување на Спарси, кои и покрај желбите на огромен број на НБА фановите никако не престануваат да бидат еден од најсериозните кандидати за тронот. Тоа што никако не успеваат да одбранат една титула не значи речиси ништо, иако факт е дека одбраната на тронот е вистинска потврда на квалиетот, како на тимот така и на тренерот.
Поп и управата на Спарси ја заслужуваат секоја пофалба за начинот на кој го градеа тимот последнава деценија, во која нормално дека и имаа среќа (повредата на Робинсон која им го донесе драфтот на Тимчо). Од ниски пикови кои се претворија во ол-стар играчи (Ману, Паркер) па до епизодисти кои одлично се вклопуваат во шемите на Поп без да бараат премногу внимание (Финли, Боувен, Хори…).
Сепак, ништо од нивниот успех нема да беше можно без Тимчо, кој стварно не би требал да биде споредуван или ставан во иста категорија со Пау. Тоа што Тимчо е уникатен карактер кој одлично се вклопува во малата средина на Сан Антонио и кој не сака да зборува за приватниот живот без скандали не го прави ништо помала ѕвезда и не му го оспорува местото меѓу најдобрите високи играчи во историјата на НБА.
Тука прочитав и нешто како “Тимчо не е нивниот лидер“ или слично, што е крајно далеку од вистината. Да не беше тој, Спарси ќе беа на нивото на еден Денвер…или Голден Стејт на Западот, само со многу подобар и подисциплиниран тренер.
И сега, ги испофалив Спарси без да ги спомнам Лејкерси. А што ќе ги спомнувам кога најголемиот дел од вас ги испофали во коментарите подолу. Тупење? Не би рекол, што се вика - Ви се може, ипак вашиот тим после четири години се враќа во големото финале, и тоа една година по барањето на Коби да биде трампан и критиките на сметка на управата на клубот.
Ова е нешто за што ретко кој сонуваше пред шест и пол месеци и е комплетирање на една половина од ретро финалето после 21 година.
Меџик, Лери, Чиф, Карим и остали спремете се за снимање спотови за финалето. Ако Детроит не ве зезне.
21 comments May 30th, 2008
Како што се одвиваше седмиот дуел синоќа и како што тој се приближуваше до крајот, се повеќе мислев на Доминик и Бирд и со тоа знаев дека Лебронси нема шанса да победат.
Пред скоро точно 20 години исто така во Бостон се одигра седмиот дуел од полуфиналето на Истокот помеѓу Бостон и Атланта, за кој овдека имам доста пишувано и закој можете да се потсетите на линковите подолу. На кратко, иако Доминик беше ѕвер на теренот, Лери и компанија славеа со 118-116 за пласман во финалето на Истокот. Таму се сретнаа со Детроит. И го попија.
Она синоќа во Бостон, во зависност со кого зборувате, беше или права класика или досаден дуел на двајца индивидуалци. Јас некако повеќе влечам кон првиве, иако ни втората група не е без аргументи. Некои работи ми сметаа, некои ми се свиѓаа, а на крајот тепаше тимот кој во овој плеј-оф не може да тепа во гости.
Лигавењето на Пирс не ми се свиѓаше, но ми се свиѓаа неговите шутчиња од полудистанца. Исто така, Ок е да играш со голема желба и интензитет, ама тоа треба да го трансформираш во некаква доминација на теренот, а не само да се маваш во гради и да правиш страшни фаци. Тоа го правеше Пирс, ама не и Гарнет, кој уште еднаш покажа зошто со Минесота милион пати испадна во првата рунда во плеј-офот, се додека не му ги донесоа И-Ти и Спривел за да играат со муда кога е најпотребно.
Реј Ален го нема никаде во овој плеј-оф, а со оглед на неговата слаба одбрана не гледам како ќе биде ефективен и во следната рунда. Секоја чест на муцката Пи-Џеј Браун за смиреноста кога беше најпотребно, како и машките ретро фаули.
Секоја чест и на 23-годишниот Леброн, кој пак покажа дека никој не може сам да стигне до тронот. Со тој тренер и тој скуп на играчи околу него овие задњи две сезони се и повеќе од максимумот. Точно е дека можеше да биде подобар во финишот, но тоа е кога немате асални играчи околу себе.
А сега малце ретро:
Текст од Спортс Илустрејтед од мај 1988 година.
19 comments May 19th, 2008
По сабајлево Бостон остана единствената екипа која е (или беше) дел од втората рунда без победа во гости. Со оглед на минутите кои ги изиграа Гарнет, Реј и Пирс на последниве средби, а и вкупно во разигрувањето, нема да ме зачуди ако Лебронси ја искористат шансата и ги решат Селтикси во one and done ситуација.
Него, муабетотне ми е најдосадната серија во втората рунда него клиниката која ја презентираа сабајле Лејкерси сред Солт Лејк Сити. Се си функцонираше како чвицарски часовник кај момците на Зенот кои од старт ја избација публиката од игра, а потоа лагано си ја одржуваа предноста од 10-15-17 разлика. Задоцнетиот финиш на Јута само го намали резултатот кој ич не е реален на односот на силите, барем не во оваа Гејм 6.
Кога и да тргнеа домашните, Лејкерси имаа одговор. Нормално, тука помогна и лошата вечер на скоро цел тим на Јута кој како да не беше ментално спремен за предизвикот. Утките од чисти позиции и тројките од неизградени позиции се нешто што не смеете да си го дозволите против силен противник. Да не зборам за добрата одбрана на Дерек над Дерон, кој сепак се потврди како вистинскиот лидер на тимот на Јута пред кој е светла иднина. За нивна несреќа, иста таква иднина имаат и Лејкерси, кои исто така својот дом го имаат на Западот.
За жал, колку и да ми е омилен лик Слоун, човекот пак, и после десет години пак го папаше од Зенот.
Според мене, и колку што можам да се сетам, од мојот старт на следење НБА, вистинските екипи биле тие кои тепале во вакви ситуации во шести средби на гостински терен. Нека ви текне само на Булси на Џордан, или пак претходно на Бостон на Лери или Лејкерси на Меџик. Ова сега се Лејкерси на Коби кои конечно играат како тим и се во одлична позиција за враќање на тронот.
Еве и некоја фотка од сабајлево…
19 comments May 17th, 2008
| M | T | W | T | F | S | S |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « Nov | ||||||
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | 31 | ||||