Како продолжение на претходниот пост, уште малку муабет околу тоа колку е клач Коби, само од една друга перспектива. Нумеричка, и тоа директно од NBA Statistics and Information Research. Во најмала рака, интересно:
Peter D. Newmann of NBA Statistics and Information Research has tallied some numbers that take into account this season. Here are some of his findings:
* This season, Bryant has made seven of the 12 shots, with a chance to win or tie the game, in the last ten seconds of regulation or overtime.
* Bryant’s the only player in the last decade who has made seven such shots in a season.
* Bryant has made 26 of the 89 potential game tying or game-winning field goals he has shot over the last decade. That’s 29.2%, which is slightly above League average.
* His game-winners, against the Heat, Bucks, Kings, Celtics, Grizzlies, Heat and Raptors come in a season when no other player has hit more than three such shots. Derrick Rose has the second-most attempts, with eight.
* The best field goal percentage, on potential game-tying or game-winning field goals in the last 10 seconds of the fourth quarter or overtime, belongs to Chris Paul. He has hit three of his four shots. Chris Bosh, Chris Duhon, Tim Duncan, Raymond Felton, Rudy Gay, David Lee, Rashard Lewis and O.J. Mayo are all two of three. This season, the League as a whole makes just 26.7% of its shots in that situation.
* Over the last decade, by field goal percentage the best shooters in this setting have been Carmelo Anthony (13-28, .464), Pau Gasol (9-22, .409), Tony Parker (11-29, .379), Chris Paul (9-24, .375) and Shawn Marion (10-28, .357). Bryant over the same period is 26-89 (.292).
* Bryant has attempted by far the most such shots of anyone over the last decade. His 89 is trailed by Vince Carter’s 69, Paul Pierce’s 57, Dwyane Wade’s 51 and LeBron James’ 50.
* Bryant’s 26 makes also lead the League, followed by Carter with 20, Ray Allen with 17 and Allen Iverson’s 14. Carmelo Anthony, Tim Duncan, Dirk Nowitzki and Paul Pierce have each made 13.
Еве добра причина за нов пост, ако за ништо друго, тогаш да го баталам претходниот кој баш и не беше среќен за моите Хоукси, кои успеаа да изгубат од ТитаНикси и тоа во ситуација кога имаа куцање за победа на екс-шампионот во куцање Џош Смит!?!?! Но, поенатата на овој пост е да се заборави тоа со something completely different, a тоа е Кобстерот и неговото ново растажување на противникот во последната секунда.
Последна жртва на Коби се Репторси, кои и не се наоѓаат по прв пат на неговиот список. Нормално, онаа 81. партија против нив во Стејплс засекогаш ќе остане прва на таа листа, но и низата шутеви за победа во последните секунди со кои Коби им донесе победа на Лејкерси последниве неколку сезони секако дека е импресивна. Е сега, за да се стане успешен во такво нешто, а Коби, што е факт, во моментов е најдобар во тоа во НБА, треба и да се утнат еден куп такви можности, а последната од нив беше во неделата во Орландо, каде Коби се најде во слична ситуација како оваа, само што таму не беше нерешено и шутот беше – Се или ништо.
Плус, тоа беше римеч на ланското финале и меч со многу поголема тежина од овој со Торонто, иако и тука Лејкерси се спасуваа за прекинување на серијата од три порази во низа. Оваа сезона имав прилика, преку League Pass да ги изгледам сите вакви ситуации во кои Коби најчесто беше јунак и иако може да се каже дека и противникот е виновен што тој се нашол во ситуација да решава нечија судбина, сепак, треба да си способен и да го сториш тоа. Мислам на решавањето на туѓи судбини.
Во многу наврати противниците или утињаа клучни слободни фрлања во финиш или пак губеа чисти топки давајќи им шанса на Лејкерси за напад за победа. Некој на тоа гледа како на притисок кој е преголем за да се издржи, што до некаде ми е несфатливо, посебно ако си професионалец во својата работа. На оваа средба тоа не беше случај, иако Репторси имаа контрола врз средбата во првите три четвртини.
Од друга страна, Лејкерси во моментов се далеку од играње согласно на својот потенцијал, но за тоа во некоја друга прилика.
Видео од последниот шут за победа на Коби можете да видите ТУКА.
Последниве две години скоро секој ден може да се чуе или главната желба на сите во Њујорк и на останатите фанови на Никси или пак разни шпекулации кои го поврзуваат следново лето, Никси и Леброн. Од гледна точка на Никси, тоа е сосема разбирливо.
Очајот е на огромно ниво со оглед на тоа дека заедно со Лос Анџелес, Њујорк е најважниот град во САД. Всушност, поважен е и од Ел-Еј, а од маркетиншки аспект на овие две метрополи може само да им се приклучат Чикаго и Бостон, но само од втор ред.
Споменатиот очај за целосен фејслифт на Никси нивната управа ни го потврдува две години со цел куп потези кои летово ќе ги стават во трка за Леброн, а ако тоа не успее – за Вејд, Бош, Џонсон, Амари итд…Последен во таа низа беше трејдот за Мекгрејди, чиј договор истекува ова лето.
И сите потези се направија без да се мисли на претходната или пак на оваа сезона. Тоа дека цел свет им се смее не им е битно, а лесно може да се случи цел свет да им се смее и после ова лето.
Но, Баба Ванѓа муабетите ќе ги оставам за подоцна, кога за тоа ќе биде време. Сега, озбилните екипи имаат многу попаметни работи за занимавање.
Она што ме натера на овој пост е мизеријата сред Њујорк на Никси синоќа каде загубија со убедливи -20 од убедливо најслабиот тим во лигата, Нетси, за кои ова е само седма победа, ама и втора над Никси. Да биде уште победна ситуацијата, ТитаНикси ги утнаа сите 18 обиди за тројка, што е нов негативен НБА рекорд.
Е сеа, истата вечер Кавси се одлучија да го одмараат Леброн во Милвоки. И се зезнаа. Точно е дека Милвоки игра доста добро и има девет победи во последните десет средби, но и вистина е дека е просечна, а без здрав Ред па и потпросечна екипа. Можеби да играа Шек и Зи, исходот ќе беше и поинаков, со оглед на тоа дека без нив Кавси и немаат друг центар во тимот, но тоа не го менува фактот дека без Леброн тоа е тим кој би се мачел како осми да влезе во плејофот на Истокот.
Можеби тоа е и надежта на сите во Њујорк. Дека со Леброн во тимот, понекој солиден играч и уште некој од редарите во Медисон Сквер, тие ќе бидат екипа која првин ќе се врати во плејофот, а потоа и ќе се бори за врвот на Истокот. Но дали Џејмс би имал нерви да почнува се од почеток? Не верувам. Па макар тоа било и во Њујорк.
- “I’ve done it. I already sent it in. I’m going to be number 6.”
Односно, Леброн ги поднел до НБА сите барања потребни за од следната сезона на својот дрес, наместо познатата 23-ка да носи нов број. Тој број ќе биде 6, но ова може да значи, ако се чита меѓу редови, многу повеќе отколку само нумерички интересна вест.
Ова значи дека Леброн летово сигурно го менува својот број, но не мора да значи дека ја менува и својата адреса. Поточно, доколку еден играч го смени својот клуб, тој не мора да бара одобрение од Лигата за менување на својот број на дресот. Такво барање се упатува само доколку останува член на истиот тим.
Т.е. такво нешто е потребно за Леброн само доколку останува во Кливленд и следната сезона.
Ќе биде интересно да се чујат коментарите на ова во Њујорк.
Како допуна, иако заслужува и посебен пост, куцањето на годината во изведба на Леброн, иронично, против Никси…
Можеби се уште се во игра за второто место на Истокот. Можеби, со оглед на искуството, се во игра да се вратат во финалето. Можеби годините, наместо терет, ќе им бидат од корист. Можеби повредите ќе ги заобиколат. Можеби Миџетот ќе им биде некаков фактор (Не).Можеби ќе успеат да се носат со Кавси, Орландо или па Хоукси.
Но, тоа се многу “Можеби“ за тим кој според многумина беше главен кандидат за тронот на Лејкерси. Како што Твитнав пред некое време, Селтикси за мене се The yesterday men, а тоа вчера само го потврдија Нетси кои сред Бостон стигнаа до својата дури шеста победа оваа сезона. Тоа зборува многу повеќе за ситуацијата во Бостон, отколку било која нивна средба оваа сезона.
Дечкото уште сега е подобар играч од татко му. Во секој случај покомплетен играч. А и како ги игра последниве два месеци влегува во секој муабет во трката за ROY во која пред некое време се наоѓаа само Тајрик и Џенингс. По падот во формата на Џенингс, трката сега е меѓу Кари и Тајрик. Со блага предност за Еванс. Можеби и не, ако се прашува Birdman.
ПС: Реакцијата на Клингонецот е најдобра.
Допуна:
Како малку да подзаборавивме на Ману, што поради лошата форма на Spurs, што поради неговата форма по надолна линија, за која најверојатно се одговорни повредите што ги имаше во последниве сезони, но без разлика, блокадата врз 8 cm повисокиот и 10 години помладиот ѕверетина Durant може да конкурура за play of the year. Затоа и не е чудно што често се повредува – игра пожртвувано на двата краја од теренот што не го прават ни многу помлади играчи од него.
Пред 17 години Албумот на годината го имаше Ерик Клептон со својот Unplugged, Unforgiven на Клинт Иствуд доби Оскар за најдобар филм, а истата година светлото на денот го видоа и филмски класици како Шиндлеровата Листа, Филаделфија, Пијано и страшно добриот In the name of the Father.
Светот го напуштија имиња како Одри Хепберн, Федерико Фелини, Френк Запа, Дизи Гилеспи и на само 23 години – Ривер Феникс.
Истата таа година најдобри на Вимблдон беа Штефи Граф и Пит Сампрас, а повозрасните меѓу вас сигурно добро се сеќаваат на финалната серија меѓу Чикаго и Феникс во која МВП-то на рег. сезона Баркли, иако даде се од себе, не можеше да го спречи три-питот на Булси. Тројката на Пексон во шестата средба ги закопа атрактивните Санси.
Е сеа, постов не е посветен на ништо од гореспоменатото, туку на 13.02. истата таа 1993. година кога со своите 43 поени Доминик Вилкинс им донесе победа на Хоукси од 121-112 сред Солк Лејк Сити.
Од тој датум, па се до синоќа, т.е. цели 17 години, колку што имаат некои од вас кои ја следат МакНБА, Хоукси не успеваа да полетаат во посетите на главниот град на мормоните.
17 години. Пост кој ни најголемиот верник не би го издржал.
“It’s about time. The last time our team won here, I was just a little kid watching Dominique and dreaming I might play in the NBA someday.” – изјави Џо Џонсон, кој убаци 28 поени (11 во задња чет.) за победа на Атланта од 105-100.
Мало олеснување можеби беше изненадувачкото неиграње на Дерон Вилијамс, кој има ситна повреда, но и без него сезонава Јута оствари неколку важни победи. Уште поголема станува оваа победа за Хоукси ако се знае дека момците на Слоун во последните десет средби имаа само еден пораз, од Лејкерси без Коби.
Што се однесува пак до Хоукси, тие продолжуваат со својот “Мистер Џекил и доктор Хајд“ пристап. Оваа средба беше крај на турнејата од четири гостувања на Западот која ја завршија со скор 2-2, иако лесно можеше да се случи тој скор да биде 4-0. Во Феникс беа изедначени до самиот крај, но направија неколку грешки во финишот, додека во Оукленд во неделата имаа +17 по три четвртини и пак дозволија да загубат од групата граѓани наречени Вориорси.
Сепак, факт е дека ако некој може да се заплетка во главното трио на Истокот, тоа се Хоукси, кои кога се фокусирани можат да победат секого и секаде. Па дури и во Солт Лејк Сити.
